| Drottinn varðveitir |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 15:36 |
|
Frásögn frá Eþíópíu Höfundur: Skúli Svavarsson Þetta hafði verið erfiður dagur. Fundurinn í Arba Minch hafði dregist á langinn. Margar beiðnir lágu fyrir um að reisa nýjar kristniboðsstöðvar í fylkinu Gamu Gofa. Hvernig átti að útskýra fyrir fólkinu að kirkjan gæti ekki hjálpað fleirum því að kristniboðsfélögin réðu ekki við meira? Þess vegna væri ekki hægt að byggja nýja stöð í Borodda eða Frihivot, eða hvað þeir hétu, allir þessir staðir. Það er best að gleyma nöfnunum, þá óróra þau ekki hugann. Þessir staðir eru hvort eð er gleymdir þeim sem geta hjálpað. Það þýðir ekkert að segja frá neyð þeirra því að þeir sem geta gefið til starfsins skilja ekki neyðina eða vilja ekki skilja hana. Fólkið verður því bara að bíða eins og það er búið að gera í aldaraðir, bíða í myrkri og eymd, hrjáð á líkama og sál vegna trúarbragða sinna. Það var orðið áliðið dags þegar við gátum farið að hugsa til heimferðar. Þegar við lögðum loksins af stað var ljóst að myrkrið mundi skella á áður en við næðum heim til Konsó. Það var rigningartími og vegirnir erfiðir yfirferðar. Rétt áður en myrkrið skall á skildu leiðir okkar frá Konsó og þeirra sem voru frá Gídole. Þeir áttu þá eftir um 25 km akstur til Gídole en við um 50 km til Konsó. Sléttan framundan var blaut og við vissum að ferðin gat orðið erfið. Það gæti tekið okkur eina þrjá klukkutíma að komast til Konsó. Við báðum þá, sem fóru til Gídole, að kalla á Konsó í talstöðina á stöðinni og láta vita að við værum á leiðinni. Troðningurinn, sem við ókum eftir, var glerhátt. Oft lét bíllinn alls ekki að stjórn og rann þá út af troðningnum og stöðvaðist þegar hann rakst utan í tré eða annan gróður. Leirleðjan á troðningnum klesstsist undir bílinn og fyllti brettin svo að hjólin festust. Við þurftum að fara út og krafsa leðjuna burt með höndunum hvað eftir annað. Það var nú komið myrkur og farið að rigna aftur. Við urðum holdvot vegna þess að við þurftum að fara oft út úr bílnum. Það var líka kalt eftir að hita sólarinnar var hætt að gæta. Vatnselgurinn rann eftir vegartroðningnum og gróf hann í sundur. Hjólförin urðu dýpri og dýpri og bílinn tók niðri á miðjunni. Við hjökkuðum í sama farinu fram og aftur og reyndum að troða nýjar leiðir. Bíllinn mjhakaðist hægt áfram og stundum alls ekki neitt. Skyggnið var orðið vont sakir úthellisrigningar. Eldingar lýstu upp umhverfið af og til svo að við gátum áttað okkur svolítið hvar við værum stödd. Við þurftum stöðugt að fara út úr bílnum til þess að grafa frá honum, hreinsa luktirnar, ryðja veg eða leita að leið sem hægt væri að fara. Þreytan fór að segja til sín. Við vorum nú gegndrepa og köld og þurftum að vaða forina upp að hnjám eða dýpra í hvert skipti sem við stigum út úr bílnum. Fyrir framan bílinn var algjör vegleysa. Eins metra djúpt vatn var þar sem vegartroðningurinn lá og undir vatninu botnlaus leðja. Allir þurftu að fara út á ný og leita að leið sem væri fær. Ekki var um annað að ræða en höggva burt kjarr og vafningsjurtir og aka fram hjá þessu nýja stöðuvatni. Hakar, öxi og spaðar voru dregnir fram og vegavinnan hófst. Það var erfitt að athafna sig. Við festumst stöðugt sjálf í forinni. Stígvélin urðu eftir þegar við reyndum að hreyfa okkur. Þau voru orðin hálffull af leðju og því erfitt að komast í þau. Þótt við skoluðum þau og hreinsuðum fylltust þau aftur jafnharðan. Fötin okkar voru líka orðin stíf af leðju. Eftir um það bil klukkustundar erfiði var vegurinn loksins tilbúinn. Fór þá hver á sinn stað, bílstjórinn inn í bílinn og hinir í viðbragðsstöðu til þess að vera tilbúnir að ýta ef bíllinn mætti fyrirstöðu. Bílnum var ekið á fulla ferð. En hann fór aðeins nokkra metra áfram. Þá rann hann til og niður í forina. Hann sökk upp á miðjar hurðir í botnlausa leðjuna. Útlitið var ekki gott. Það var komið miðnætti og sex klukkutímar voru síðan við skildum við Gídolefólkið. Eftir þeim skilaboðum, sem send voru um talstöðina í Gídole, hefðum við átt að vera heima í Konsó fyrir þrem klukkutímum. Enginn gat hugsað sér að fara að höggva tré og lyfta upp bílnum. Ákveðið var að hvíla sig nokkra klukkutíma. Allir fóru því inn í bílinn og settust í sætin sín, blautir og forugir. Rigningin var nú ekki eins ofsaleg og hún hafði verið. Erfitt var að sofna en það var gott að sitja aðgerðarlaus með lokuð augun. Í myrkrinu fyrir utan heyrðum við þrusk villidýranna þegar þau læddust um nágrennið. Öskur þeirra rauf næturkyrrðina við og við svo að við hrukkum við. Eldingar í fjarska lýstu upp hinininn. Það voru ljón á þessu svæði. Þau fara á stjá og afla sér fæðu í næturmyrkrinu. Þá svala þau líka þorstanum. Við sátum föst. Allt í kringum okkur var vatn. Við fólum okkur Guði eins og svo oft áður og fengum frið og hvíld smástund. Það var kominn hrollur í mannskapinn þegar við fórum aftur á stjá um fimmleytið. Nú varð að láta hendur standa fram úr ermum. Sækja þurfti trjáboli inn í skóginn og tjakka síðan bílinn upp á þá. Enginn hafði áhuga á að ganga langt inn í skóginn. Villidýrin voru svo nálægt. Sporin eftir þau sáust við vatnsborðið. Við vissum líka að Gúdjimenn voru á ferli í skóginum. Þeir voru að veiða menn á þessum tíma árs. Þannig er mál með vexti að þeir þurfa að drepa annað hvort mann eða ljón til þess að sýna að þeir séu menn til að sjá fyrir fjölskyldu og verja hana. Þeir höfðu drepið nokkra menn á þessu svæði síðustu dagana. Við vissum því að þeir lágu í leyni í skóginum. Það þurfti því að fara að öllu með gát. Skammt frá bílnum fundum við hæfilega stórt tré sem fallið hafði í óveðrinu kvöldið áður. Greinarnar voru fyrst höggnar af bolnum og hann síðan klofinn. Þá var hægt að snúa sér að því að lyfta bílnum með tjakknum. Tréstubbar voru settur undir tjakkinn og þeir tjakkaðir niður í forina einn á eftir öðrum þangað til þeir komu niður á fast. Þá fór bíllinn að lyftast svo að hægt var að setja trjábolina undir hjólin, einn í senn, og bíllinn kom upp úr forinni. Við bjuggum svo til fljótandi brú áfram stystu leið upp úr forinni sem umlykti bílinn. Þegar þessu öllu var lokið var sólin þegar komin upp fyrir fjallahringinn og þurrkaði nú hina regnvotu jörð. Það var spennandi að vita hvernig til tækist nú þegar reynt yrði að aka af stað. Einn, tveir og þrír - og bíllinn þaut í loftköstum áfram og skvetti leðjunni í allar áttir. Þegar brúnni sleppti sökk bíllinn í leðjuna, mótorinn erfiðaði og hjólin snerust. Þau höfðu enn festu. Þetta var spennandi. Hafði hann þetta af eða ekki? Ef hjólin misstu spyrnuna yrðum við að byrja að grafa og lyfta að nýju. Það voru aðeins nokkrir metrar að betri vegi fram undan. Þá kviknaði ljós í mælaborði bílsins. Hitamælirinn fór í botn. Það heyrðist blísturshljóð framan úr vélarhúsinu. Gufumökk lagði upp undan vélarhlífinni. Ég vissi hvað þetta var en við urðum að komast upp á veginn áður en við stöðvuðum bílinn. Blísturshljóðið var ærandi og gufumökkurinn byrgði fyrir útsýnið. Þá, þá loksins, fengu hjólin fulla spyrnu að nýju og bíllinn rann upp á veginn. Það var hægt að stöðva mótorinn. Kæliviftan hafði snúist í forarleðjunni. Viftureimin þoldi ekki álagið og slitnaði. Þess vegna sauð nú á bílnum. Við létum mótorinn kólna aðeins áður en hafist var handa við að skipta um reim. Hungur og þorsti fóru nú að gera vart við sig. Klukkan var rúmlega tíu og við höfðum hvorki smakkað vott né þurrt síðan klukkan fjögur daginn áður. Við höfðum ekkert matarkyns með okkur nema nokkrar appelsínur. Aldrei hafa appelsínur verið eins góðar á bragðið og í þetta skipti. Það var heil appelsína á mann. Nú var komin steikjandi sól og vegurinn þornaði fljótt. Það átti því ekki að taka langan tíma að komast til Konsó. Ef allt gengi vel ættum við að geta komist þangað rétt eftir hádegið. Nú var mótorinn orðinn kaldur og okkur því ekki til setunnar boðið. Við höfðum alltaf með okkur nýja viftureim í bílnum. Hún var tekin fram. Slakað var á skrúfunum, sem herða reimina, en viti menn: Nýja reimin var of stutt. Hvað áttum við nú að taka til bragðs? Án reimar var ekki hægt að aka bílnum nema nokkra metra í einu. Við urðum að finna eitthvað sem hægt væri að útbúa reimar úr. Böndin, sem farangurinn var festur með, var hugsanlega hægt að nota. Við splæstum saman spotta af hæfilegri lengd og settum í stað reimar. Þeta gekk vel í fyrstu en þegar við höfðu ekið um það bil tvo km hitnaði bíllinn að nýju. Spottinn var orðinn of slakur. Við hertum á honum og aftur var hægt að komast tvo kílómetra. Þá var ekki unnt að herða meira á þeim spotta. Hann var orðinn of langur. Við settumst því niður og útbjuggum spotta í fleiri reimar. Það voru um 40 km til Konsó svo að við þurftum tíu spotta til þess að komast á leiðarenda ef hver um sig entist fjóra kílómetra. Hitinn var nú orðinn rúmlega 30 stig. Það var gott því að þá þornaði vegurinn fljótt. Nú var bara að aka að nýju tvo til þrjá km í einu og svo herða á reiminni eða skipta um. Þorstinn og hungrið sögðu illilega til sín. Við ættum að vera komin til Gatto eftir að hafa stansað í fjögur til fimm skipti. Þar bjó fólk sem við gátum beðið um matarbita. Klukkan var langt gengin í tvö þegar við komum til Gatto. Þar þekktum við stúlku sem hafði unnið í kvennastarfinu á kristniboðsstöðinni í Konsó í mörg ár. Við héldum eins og leið lá að kofanum hennar og báðum um mat og drykk. Stúlkunni brá illilega þegar hún sá okkur því að við vorum heldur ófrýnileg, öll í leir eftir glímuna í forinni og ofan á það bættust svo slettur af svartri olíu eftir bílaviðgerðirnar. Gott var að eiga góða vini á réttum stað. Maturinn bragðaðist afburða vel. Það var líka gott að hvíla sig smástund og þvo sér um andlit og hendur. Okkur var ekki til setunnar boðið. Klukkan rúmlega þrjú héldum við áfram ferð okkar, hress og södd. Ferðin gekk nú vel. Það var orðinn leikur einn að skipta um reimarspottann. Það komst upp í vana að þurfa alltaf að vera að stansa. Menn voru farnir að grínast með þetta. Áður en lengra er haldið skulum við kanna hvernig þeim, sem biðu eftir okkur á kristniboðsstöðinni, var innanbrjósts. Klukkan var orðin sex. Dagurinn var á enda runninn og myrkrið fram undan. Ekkert sást til bílsins sem hefði átt að vera kominn til Konsó klukkan níu kvöldið áður að sögn samferðamannanna frá Gídole. Margmennt var í kringum hús kristniboðanna í Konsó. Allir skimuðu í átt til sléttunnar í von um að sjá til bílsins. Konurnar sneru sér að Kjellrúnu og sögðu: "Tassa, Skúli," aumingja Skúli. Köll höfðu borist fyrir smástundu með frumskógarsímanuym, að menn hefðu verið drepnir á sléttunni milli Gatto og Konsó, Gudjimenn hefðu verið að verki. Hvers vegna kemur bíllinn ekki? Er það fólkið í bílnum sem Gúdjimenn hafa ráðist á? Nei, það getur ekki verið. Hver veit? Þeir svífast einskis. Það var löng, óbærileg þögn. Grátur og kvein heyrðust úr þorpinu hjá kristniboðsstöðinni. Myrkrið skall á. Engin bílljós sáust á sléttunni. Það var kallað í talstöðina til Gídole en þaðan var ekkert nýtt að frétta. Ekkert var hægt að gera annað en biðja og bíða. Gott er að hafa greiðan aðgang að almáttugum Guði á slíkum stundum. Nú víkur sögunni aftur til okkar ferðalanganna. Þegar við áttum eftir um það bil tíu km til Konsó heyrðum við óskapleg óp og köll innan úr skóginum. Við vissum strax hvað um var að vera. Það voru Gúdjímenn að drepa menn. Hvað áttum við nú að gera? Áttum við að fara út úr bílnum og inn í skóginn eða aka fram hjá? Það var erfitt að taka ákvörðun. Færum við út gætum við búist við að ráðist yrði á okkur. Ef við færum fram hjá værum við aumingjar og brygðumst skyldum okkar við náungann. Ákvörðunin kom af sjálfu sér. Spottinn á kæliviftunni slitnaði. Við þutum út og fórum inn í skóginn. Fjóra til fimm metra frá vegarbrúninni lágu tveir Konsómenn í blóði sínu. Þeir voru allir sundur skornir. Annar þeirra var þegar látinn en hinn í andarslitrunum. Hann stundi: "Gúdji! Gúdji!" Við gátum ekkert aðhafst. Maðurinn, sem enn var á lífi, var svo illa farinn að hann hefði ekki þolað að ekið yrði með hann til Konsó enda var ekkert hægt að gera fyrir hann þar. Þar var enginn læknir og hjúkrunarkonan hafði engin tök á að hjálpa honum. Það var þar að auki áhættusamt að hreyfa við manninum nema eftir skipun frá lögreglunni. Nokkra menn hafði drifið að meðan við stöldruðum við. Þeir höfðu heyrt hrópin og komu vopnaðir á staðinn. Von var á flokki vopnaðra Konsómanna sem lögreglan hafði sent. Við gátum því haldið áfram yfir síðasta hættusvæðið. Það voru Gúdjimenn í skóginum. Þeir voru voru okkur reiðir vegna þess að við höfðum truflað þá í aðgerðum sínum. Þeir þurfa nefnilega að skera líkamshluta af þeim manni, sem þeir drepa, til þess að færa sönnur á að þeir hafi drepið hann. Við komum í veg fyrir að þeir fengju þetta sönnunargagn. Þeir höfðu hlaupið á brott, þegar þeir heyrðu til bílsins, án þess að fá nokkuð með sér. Við áttum eftir að nema staðar að minnsta kosti fjórum sinnum til þess að lagfæra viftureimina. Allt gekk vel í fyrsta skipti sem við skiptum og líka í annað skiptið. En þá kom fyrir óhapp. Eitt hljólið losnaði undan bílnum og datt af. Skrúfboltarnir, sem halda hjólinu, höfðu brotnað. Þeir höfðu sjálfsagt farið illa í átökunum kvöldið áður. Það var komið myrkur. Hvað nú? Þyrftum við að ganga heim síðust sex kílómetrana. Það var óhugnanlegt að hugsa til þess. Við reyndum að losa boltabrotin og ná þeim úr - og viti menn: Það tókst að losa þrjá af fimm boltum. Við skrúfuðum svo einn bolta af hverju hinna hjólanna og festum varahjólið á. Klukkan var hálfátta þegar við komum til Konsó, þreytt en þakklát Drottni sem hafði varðveitt okkur. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
