| Fórn heiðingjans |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 15:02 |
|
Frásögn frá Pókot, Kenýu Höfundur: Skúli Svavarsson Við höfðum dvalist á kristniboðsstöðinni í Cheparería í rúmt ár og vorum farin að kynnast nokkuð fólkinu og siðum þess. Fólkið tók okkur vel og við urðum hluti af lífinu á staðnum. Þó var eitt og annað sem við fengum ekki að vita og fólk óttaðist að leyfa okkur að skyggnast inn í. Þetta tengdist trúarlífi þess og háttum. Samt komumst við að ýmsu og sáum oft hversu ægileg og miskunnarlaus heiðnin er og hve sterk tök hún hefur á fólkinu. Einn daginn kom unglingspiltur hlaupandi inn á kristniboðsstöðina til okkar. Hann grét hástöfum og hrópaði á hjálp. Ég held ég hafi aldrei séð nokkurn mann í slíkri sálarangist. Á hlaupunum hafði hann rifið sig á þyrnirunnum og blóð streymdi úr sárum hans. Drengurinn var einhentur. En það voru hvorki sárin né handarmissirinn sem ollu honum hugarangri. Það hafði frést að þjóðflokkur í grenndinni, sem kallast Túrkanamenn, hefði í hyggju að fara í ránsferð til Pókot og ræna kúm. Stöðugar erjur voru á milli Pókotmanna og Túrkanaþjóðflokksins. Þeir herjuðu hvorir á aðra, rændu kúm og drápu fólk. Fólk varð skelfingu lostið þegar fréttin barst. Nú varð að leita allra tiltækra ráða hið snarasta ef unnt væri að hindra komu ræningjanna. Það er trú Pókotmanna að ástæðan til komu ræningja sé sú að andarnir séu óvinveittir. Bíði menn ósigur í viðureign við ræningja er það líka vegna þess að ekki hefur tekist að blíðka andana. Töframaðurinn er sá sem hefur best tengsl við þá og veit hvers þeir krefjast. Um leið og ráðamenn meðal Pókomanna heyrðu tíðindin leituðu þeir til töframannsins til þess að spyrja hann hvað hann legði til málanna. Það leið ekki á löngu þangað til hann hafði náð sambandi við andana. Skilaboðin, sem hann kom með, voru ótvíræð. Andarnir voru mjög reiðir. Þeir kröfðust þess að ungum manni yrði fórnað. Grafa átti djúpa holu og láta manninn niður í hana. Þar átti hann að standa og fólkið moka yfir og kviksetja hann. Drengurinn, sem kom hlaupandi inn á stöðina, hafði fengið fregnir af því að töframaðurinn hefði bent á hann sem fórn í þetta skipti. Var nokkur furða þótt honum liði illa? Hann átti sér engrar undankomu auðið. Töframaðurinn hafði talað. Enginn þorði að andmæla honum, slíkt gerði aðeins illt verra. Hann var á valdi andanna og við hann var ekki hægt að semja. Þá yrðu andarnir aðeins reiðari og krefðust meiri fórna eins og það væri ekki nóg að fórna einum manni. Við reyndum að sefa drenginn en hann var óhuggandi. Ótti og angist afmynduðu andlit hans. Hann endurtók stöðugt hásum rómi: "Það á að fórna mér! Það á að fórna mér!" Hvað gátum við gert? Við slíkar aðstæður er aðeins ein leið fær, leið okkar kristinna manna. Við snerum okkur til almáttugs Guðs og báðum hann um hjálp til handa unga drengnum sem var flæktur í þennan óhugnanlega leik illra afla. Við báðum þess að bæði drengurinn og fólkið fengi að sjá Drottin sem er máttugri en illir andar og fær um að frelsa úr allri neyð. Við reyndum að tala um fyrir ráðamönnum fólksins. Það var ekki auðvelt. Allir voru hræddir, við andana, við töframanninn, við ræningjana. Allt þetta fjötraði þá. Þeir vissu ekki til þess að nokkur gæti mótmælt ráði töframannsins. Þegar við sýndum þeim fram á að Jesús væri öllum máttugri áttu þeir erfitt með að trúa því, enda varla annars að vænta. Þeir þekktu ekki Jesú og mátt hans. Þeir höfðu aldrei kynnst honum en andana og töframanninn þekktu þeir og óttuðust allir. Nú reyndi á trú okkar. Við sögðum þeim að við myndum biðja Jesú að vernda þá fyrir ræningjunum og við skyldum ábyrgjast að Jesús hjálpaði þeim og verndaði þá fyrir árásum þeirra ef þeir hlífðu drengnum. Pókotmenn, sem höfðu tekið trú, stóðu með okkur. Ráðamennirnir töluðu nú hver í kapp við annan. Umræðan varð hávær. Þeir notuðu hendurnar óspart til þess að leggja áherslu á mál sitt. Var hættandi á þetta? Að sjálfsögðu vildu þeir komast hjá því að fórna drengnum, það var algjört neyðarúrræði. En það var enn verra ef ræningjarnir kæmu og tækju kýrnar þeirra og dræpu fólk, ef til vill marga. Enn á ný lofuðum við að biðja almáttugan Guð að varðveita þá. Við fullvissuðum þá um að óhætt væri að treysta því að Guð vildi og gæti hjálpað þeim. Ekki voru menn á eitt sáttir. Flestir hölluðust að því að best væri að fórna drengnum. Enn hrópuðum við til Guðs um hjálp og báðum hann að koma því til leiðar að þeir hættu við að fórna drengnum. Dagurinn leið og nóttin skall á. Þeir samþykktu að gera ekkert við drenginn fyrr en daginn eftir. Um nóttina tók Guð í taumana. Morguninn eftir komu skilaboð um að þeir ætluðu að hlífa drengnum ef við bæðum til Guðs. Langflestir voru enn á móti því. Þó var það samþykkt á almennum fundi. Skilyrðið var að fólkið á kristniboðsstöðinni bæði Guð um vernd. Næstu dagar voru þrungnir spennu. Koma ræningjarnir eða koma þeir ekki? Tíminn leið. Við ákölluðum Guð. Og ræningjarnir komu ekki. Drengurinn lifir enn. Einum var bjargað og fólkið sá mátt Guðs til þess að frelsa. Enn eru þeir þó margir sem gráta í myrkri heiðninnar. Óhæfuverk eru framin vegna ótta við andaverur vonskunnar. Látum þá ekki gráta lengur. Segjum þeim frá Guði og frelsaranum Jesú Kristi. Hann er máttugastur allra. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
