| Kokoge í Konsó |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 13:05 |
|
Frásaga frá Eþíópíu Höfundur: Skúli Svavarsson Kokoge þýðir harður á Konsómáli. Jarðvegurinn í Kokoge er mjög harður og erfitt að vinna hann. Sama má segja um lífsskilyrðin. Þau eru mjög erfið. Gróður er lítill. Á hæðunum sjást eitt og eitt tré á stangli. Þar með er talinn villigróðurinn. Hvert sem litið er blasir við rauðbrúnn leirsteinsjarðvegurinn. Ofan á allt þetta bætist svo hitinn sem er gífurlegur. Sólin er sterk og brennir allt svo að meira að segja steinarnir molna og springa. Kokoge er fyrir suðvestan kristniboðsstöðina í Konsó. Fagnaðarerindið barst til nágrannabyggðanna fyrir allmörgum árum, fljótlega eftir að fyrstu kristniboðarnir komu til Konsó. Í Kasargío, sem er rétt fyrir norðan Kokoge, myndaðist snemma öflugur, kristinn söfnuður með góðum leiðtogum. Á hinu andlega sviði hefur jarðvegurinn einnig verið harður. Fólkið hefur fjarlægst Guð. Guð býr langt frá landi þeirra, segir það. Hann hefur reiðst fólkinu og gefið því þetta harða land til ábúðar. Sá sem hefur tekið stöðu Guðs er Satan. Hann ræður öllu. Allir óttast hann. Satan og hjálparmenn hans krefjast fórna og aftur fórna. Ef ekki er fórnað hótar hann að lífsafkoman verði enn verri. Það er ekki bætandi á eymdina svo að fólkið þorir ekki annað en fórna. Hann krefst stöðugt stærri og verðmætari fórna. Og fólkið lætur undan. En þrátt fyrir það versnar ástandið. Bandaida heitir einn kristnu leiðtoganna í Kasargíó. Hann fékk köllun frá Guði að fara til Kokoge og boða fagnaðarerindið þar. Hann gekk upp og niður hæðirnar í hitasvækju, oft í hverjum mánuði, og flutti fólkinu í þorpinu boðskapinn um Jesú Krist sem leysir bönd harðneskju og myrkraafla. Tíminn leið og ekkert virtist hafa áhrif á hjörtu fólksins. Satan hótaði öllu illu ef einhver brygðist honum. Allir hræddust hinn harða húsbónda og Satan hélt velli. En Bandaida gafst ekki upp. Haustið 1974 barst honum liðsauki. Gellebo á heima miðja vegu milli Kokoge og Kasargíó. Hann sótti fyrst lestrarskóla kirkjunnar í Kasargíó. Síðan kom hann í barnaskólann og var þar í þrjú skólaár. Eftir það vildi hann hjálpa fólkinu sínu svo að það fengi að heyra fagnaðarerindið sem hann hafði veitt viðtöku í Kasargíó. Hann vildi búa sig vel undir þetta starf og kom því á eins árs biblíunámskeið á kristniboðsstöðinni í Konsó. Meðan hann stundaði nám þar fór hann með Bandaida til Kokoge um helgar. Gellebo hafði lengi haft orð á því við mig hvort ég gæti ekki komið með þeim einn sunnudag til Kokoge. Fólkið þar var nú byrjað að opna sig fyrir boðskapnum um Jesú. Nú vildi það fá að heyra meira um hann sem gat leyst það undan valdi Satans og gefið því samfélag við Guð að nýju. Dagurinn var ákveðinn fyrir heimsóknina. Annar febrúar 1975 rann upp. Snemma morguns ókum við eins og leið lá til Kasargíó, um 20 km leið. Þar var Landróverbíllinn skilinn eftir og við héldum áfram fótgangandi. Vissulega var vegurinn erfiður. Hann lá niður brattar brekkur með lausum steinum. Ég rann til í öðru hverju spori og oft lá mér við falli. Eftir því sem neðar dró jókst hitinn. Steikjandi sólin skein beint í hvirfilinn á okkur og olli óþægingum. Þegar við vorum loksins komnir miðsvæðis í Kokoge eftir tveggja tíma göngu var ég svo skjálfandi í hnjánum að fæturnir neituðu að hlýða lengur fyrirskipunum. Fjöldi fólkst var saman kominn á stóru, hringlaga og steingirtu svæði. Þetta var samkomustaður Kokoge. Við settumst á stóran stein í skugga lítils þyrnitrés. Fólk þyrptist að úr öllum áttum. Svæðið var brátt þétt setið. Uppi við steingarðinn þar sem hann var hæstur lágu trjástofnar í heilt hús. Fólkið á staðnum hafði keypt þetta og borið langar leiðir til þess að byggja úr því kirkju. Það vildi reisa hús þar sem það gæti fengið að heyra um Drottin sinn og Guð. Þegar hver blettur á svæðinu var setinn hófst samkoman. Það var sungið og Guðs orð boðað. Margir spurðu spurninga. Allur þessi boðskapur um Jesú var svo stórkostlegur - að hann væri sonur Guðs, að hann elskaði alla og vildi öllum vel, að hann hefði komið til að frelsa alla og opna leiðina til samfélags við Guð - allt þetta gaf tilefni til spurninga. Það tók langan tíma að svara öllum spurningum fólksins. Það var komið fram yfir hádegi og hitinn óbærilegur. Ég var kominn með höfuðverk. Best var að ljúka samkomunni. Gellebo spurði nú hvort þarna væru einhverjir sem ekki hefðu áður játað trú sína á Jesú Krist en vildu gefast honum nú. Þá réttu 25 manns upp hendurnar og byrjuðu að afneita djöflinum og öllu hans athæfi og verkum. Síðan játuðu þeir trú sína á Jesú Krist. Ánægjulegri stund var lokið. Nú komu spurningar upp í huga mér: Fær þetta fólk frekari fræðslu? Ákvörðunin, sem það tók, var góð en hún var aðeins byrjunin. Það getur ekki varðveist í trúnni nema það hljóti meiri þekkingu. Lífið þarfnast fæðu. Gellebo og Bandaida vildu halda áfram að heimsækja fólkið og fræða það eftir því sem þeim var gefið. Við héldum á brattann áleiðis heim. Þorstinn gerði nú illilega vart við sig, enda þótt við hefðum fengið að drekka áður en við lögðum af stað. Ég þornaði í munninum. Tungan límdist föst við góminn. Vatn! Vatn! bergmálaði inni í höfðinu á mér. Höfuðverkurinn jókst. Við mættum fólki. Hið fyrsta sem rætt var um var hvort það hefði eitthvað meðferðis sem hægt væri að drekka. Allt, sem boðið var, var þegið með þakklæti, hversu óhreint sem það var. Já, hvaða máli skipti það nú þótt vatnið væri dökkt að lit og fullt af sandi og óhreinindum ef það aðeins gat vætt munn og háls? Hitinn var óþolandi. Hvert skref var erfiði. Mig svimaði. Það var eins og steinarnir í veginum tækjust á loft. Undir lokin voru ekki margir metrarnir milli áningarstaðanna. Ég get ekki lýst því hve mér létti þegar við loksins komumst upp á síðustu hæðarbrúnina og sáum bílinn. Kokoge þýðir harður. Það hafði ég bæði fengið að sjá og reyna í þessari ferð. En hinn andlegi jarðvegur hefur mýkst. Lífsins vatn svalar andlegum þorsta, og tungan, sem límd var við góminn, er farin að vitna um frelsarann. Það er undur, Guðs verk í heiðnu landi, sigur frelsarans á öllu illu. Bandaida og Gellebo verða enn að ganga torfarna leið til fólksins í Kokoge eigi það að fá fæðu. Með erfiði og þrautseigju vinnst sigurinn. „Þeir sem sá með tárum munu uppskera með gleðisöng. Grátandi fara menn og bera sæðið til sáningar, með gleðisöng koma þeir aftur og bera kornbindin heim.“ (Sálm. 126,5-6). |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
