Kristniboðssambandið

Föstudagur, 06 Febrúar 2009 15:13

Frásögn af flóttakonu í Hongkong

Höfundur: Eli Aarsheim

Þýðandi óþekktur

Frú Hu þykir ánægjulegra að spjalla og segja frá en þurrka af ryk og þvo glugga. En það er ekki undarlegt. Hún var alls ekki fædd til þjónustu.

Það voru þessi óskiljanlegu, póltísku stormar og umrót sem feyktu frú Hu burt frá heimili hennar, ættingjum og eðlilegum aðstæðum. Annars hefði hún verið æruverðug og virt tengdamóðir og ráðið yfir stórum pottum, steinlögðu hlaði og hlýðnum þjónum. Barnabörn hefðu leikið sér á hlaðinu. Litlar stúlkur í snotrum vestum og með fléttur vafðar rauðum ullarþræði hefðu setið við vegginn móti sól og lært listina að sauma í. Smádrengir með reiknibretti og spjöld hefðu gengið virðulega út og inn um fallega, látúnslegna aðalhliðið.

En núna - hvað er eftir?

Maðurinn hennar hafði ráðið yfir leiguliðum og vinnumönnum og var með "stórt andlit" (þ.e. var í miklu áliti). Nú er hann að eitthvað að sýsla kringum flóttamannakofann þeirra uppi í fjallshlíðinni og annast um tvo grísi og nokkrar gæsir - og hefur heimþrá.

- Já, en frú Hu, nú skaltu muna eftir því að þið búið við góð kjör þrátt fyrir allt. Þið eigið góðan kofa, þak sem lekur ekki mikið. Þið eruð hraust og getið unnið og þið fáið að búa saman.

Hún lítur á mig alvarleg á svip, kinkar kolli og segir:         - Já, þú hefur rétt fyrir þér. Guð hefur verið mér undursamlega góður og ég hef oft velt því fyrir mér hvernig á því stendur.

Ég ólst upp á efnaheimili nálægt Tientsin. Ég lærði að sauma og sauma í og búa til mat eins og allar aðrar ungar stúlkur. Enginn hugsaði einu sinni um skólagöngu. Móðir mín sá um að reyra fætur mína. Það var bæði sársaukafullt og óþægilegt. Ég gat ekki lengur hlaupið um og leikið mér. En ég vissi að þetta varð að vera svona. Stúlka með stóra fætur gat ekki vonast til að eiga bjarta framtíð. Engin efnuð fjölskylda vildi eiga tengdadóttur með stóra fætur, ambáttarmerkið.

Ég varð fyrir mikilli sorg í bernsku. Faðir minn var kaupmaður og hafði mikilvæg viðskiptasambönd í Harbin. Hann fór oft þangað í verslunarerindum. Hann var lengi í þessum ferðum sínum og að lokum ílentist hann þar. Mér skildist að eitthvað væri að því að konurnar á götunni voru alltaf að hvíslast á án þess að mamma heyrði.

Þegar ég stækkaði áttaði ég mig á því hvað það var. Faðir minn átti líka konu norður í Harbin. Og ég komst rækilega að því hvílík smán það er fyrir konu að vera "ekkja" án þess að hafa gröf til þess að gráta á.

En við áttum aldrei í neinum fjárhagserfiðleikum. Það sem móður minni var áfátt hvað snerti "húsmóður-andlit" bætti hún upp á sviði peningavaldsins. Við nýárshátíðahöldin fengum við og gáfum gjafir sem voru meira virði en það sem ég verð nú að lifa á í heilt ár.

Manmma var ströng og nákvæm. Við stúlkurnar áttum að minnsta kosti að fara út í lífið með siðferðilega flekklaust mannorð. Ég fékk aldrei að vera ein úti á götu eftir að ég var orðin 12 ára. Áður en ég giftist hafði ég aldrei talað við unga menn nema bræður mína.

Mamma gætti þess vandlega að við stúlkurnar þegðum og horfðum niður í gólfið þegar karlmenn voru viðstaddir. Ef við fengum gesti urðum við að láta okkur nægja að líta á þá gegnum bambusmottuna sem var fyrir dyrunum.

En höfuð mitt var fullt af heilabrotum um það hvernig heimurinn væri eiginlega og hvað væri á seyði.

Oft þegar ég var að sauma í vandaða silkiskó lét ég mig dreyma og þráði að komast burt. Dag nokkurn kom breytingin. Móðir mín og föðurbræður ræddu við ókunnan mann. Ég stóð á gægjum á bak við bambusmottuna og hlustaði. Ég get enn séð fyrir mér síða hökuskeggið sem blakti fram og aftur fyrir ofan svarta silkijakkann er ókunni maðurinn var í. Í þetta sinn var ekki fjallað um skinn og dýrahúðir frá sléttunum í Mansjúríu. Nei, það var ég sem var umræðuefnið. Auðug jarðeigendafjölskylda ætlaði að fá sér tengdadóttur.

Við systir mín bærðum ekki á okkur á bak við bambusmottuna. Við héldum niðri í okkur andanum í ofvæni og ótta við það að hvöss augu móður okkar sæju okkur. Þetta var spennandi. Þeir voru meira að segja með mynd af unga manninum.

Ég var svo áköf að sjá rétt í svip myndina, sem látin var ganga manna á milli þarna inni, að ég teygði mig fulllangt fram svo að ég var að því komin að missa jafnvægið. Ég þreif í bambusmottuna - og hamingjan góða: Þarna losnaði naglinn sem mottan var fest upp með. Og ég stóð þarna fyrir allra augum í dyrunum.

Allt hringsnerist fyrir mér. Það eina, sem ég man, voru tvö hvöss, starandi augu og svartar, stinnar skeggflyksur. Síðan minnist ég þess að systir mín kippti í hárfléttuna mína og dró mig úr dyrunum, burt frá starandi augum.

Nú komu annasamir dagar þegar ég skyldi búin út fyrir brottförina. Mamma nefndi aldrei atvikið í sambandi við dyramottina.

Síðan hófst nýr kapítuli í ævi minni.

Ég var orðin tengdadóttir á heimili með stórum pottum. Hér voru tengdaforeldrar, föður- eða móðurbræður með konum og börnum, frændur og frænkur og þjónar.

Mikilvægasta verkefni mitt var að þjóna tengdamóður minni. Hún var ráðrík og duttlungafull kona. Ýmist smjaðraði hún eða formælti. Já, hún lamdi líka þó að hún væri lítil og grönn. En það var ekki það versta. Brátt uppgötvaði ég að hún reykti ópíum og ég varð að útbúa fyrir hana ópíumspípurnar. Ég get enn fundið sætu, velgjulegu lyktina í herberginu hennar.

En ég komst fljótlega á snoðir um annað sem var enn þá verra. Maðurinn minn var líka ópíumsþræll.

Ég þráði að komst heim og grét mig í svefn á kvöldin. Mér fannst enginn í heiminum eins einmana og ég. Ég fór í musterið svo oft sem ég gat, brenndi reykelsi og fleygði mér á grúfu fyrir framan gyðju miskunnsemdanna. Þegar ég leit upp til hennar fannst mér alltaf að hún starði fyrirlitlega á mig, alveg eins og milligöngumaðurinn með hökuskeggið.

Ég var nú með ýmsar fyrirætlanir á prjónunum. Mér fannst ég ekki geta lifað á þennan hátt. Það var gagnslaust að strjúka heim. Átti ég að taka inn ópíum og binda enda á allt saman? Nei, það fór hrollur um mig við það eitt að hugsa um lyktina í herbergi tengdamóður minnar. Jæja, bæjarbrunnurinn var þó alltaf úrræði.

Þegar mér leið hvað verst veiktist tengdafaðir minn. Ég þekkti hann í rauninni ekki. Ég sá hann aðeins við og við þegar röðin kom að mér að ganga um beina.

Dag nokkurn sendi hann boð eftir mér. Það var sem mér rynni kalt vatn milli skinns og hörunds af skelfingu. Hvað hafði ég gert? Ég hafði ekki gefið honum neitt barnabarn. En ég gat ekki hugsað mér að hann ætlaði að refsa mér fyrir það enda sögðu allir að hann væri góður og réttsýnn maður.

Þegar ég var á leiðinni yfir hlaðið til aðalhússins, þar sem tengdapabbi hafðist við, var ég alveg frá mér af ótta. Tengdapabbi bauð mér að setjast. Auðvitað var ég ekki svo ókurteis að ég gerði það. En ég róaðist smám saman. Og það sem tengdapabbi sagði mér var það merkilegasta og ótrúlegasta sem nokkur maður getur heyrt.

Hann hélt á stórri, svartri bók í höndum sér. Hann sagði að það væri heilög bók. Þetta var Biblían.

Og svo fór hann að segja mér frá Jesú. Ég hafði aldrei áður heyrt um Jesú. Tengdafaðir minn sagði frá Guði sem elskar okkur, fyrirgefur og auðsýnir miskunn. Ég gat varla trúað að þessu væri þannig farið eins og tengdapabbi sagði. En hann var kunnur fyrir að vera óvenjulega lærður og áreiðanlegur maður. Og hvaða áhuga gat hann haft á því að segja mér einhverjar skröksögur þegar hann mundi bráðlega deyja?

Það var eins og herbergið væri fullt af einhverri hlýrri birtu. Ég var svo glöð og örugg innra með mér. Ég gleymdi tímanum og skyldustörfunum, tengdamömmu, ópíumslyktinni og öllu öðru.

Eftir nokkra stund sagði tengdapabbi: - Nú get ég ekki sagt meira. En þú skalt koma aftur á morgun, þá skal ég halda áfram.

Þannig bar það til að ég sat dag eftir dag inni hjá tengdapabba og hlustaði á hann segja frá því sem stóð í Bókinni. Sjálf gat ég ekki lesið eitt tákn. En ég hlustaði og fyrr en varði fór ég að skilja það sem hann sagði og útskýrði fyrir mér.

Tengdamamma og maðurinn minn veltu því fyrir sér hvað ég væri að gera inni hjá tengdapabba og veittu mér eftirför. En þegar þau komust að því að hann væri að segja mér hvað væri skrifað í Bókinni fitjuðu þau upp á nefið og sneru aftur að ópíumspípunum sínum.

Nú dró æ meir af tengdapabba. Við sáum að hann átti skammt eftir ólifað. En einkennilegt var það að hann óttaðist ekki dauðann. Það var aðeins eitt sem olli honum hryggð og áhyggjum: Hann álasaði sér stöðugt fyrir að hafa ekki notað tímann betur, að hann hefði ekki fengið börnin sín til þess að trúa á Jesú. En tengdamamma hafði alltaf haft öll völd á heimilinu og hún þoldi ekki að nafn Jesú væri nefnt. Og tengdapabbi hafði látið undan til að halda friðinn á heimilinu.

- Hefur þú átt Bókina lengi? spurði ég einn daginn.

- Það eru líklega 20-25 ár síðan ég eignaðist hana, svaraði hann. - Það ár var gerð merkileg uppreisn í Kína. Uppreisnarmennirnir voru kallaðir boxarar. Þeir drápu alla hvíta menn, alla sem trúðu á Jesú og alla sem áttu Biblíu.

Eitt kvöldið, þegar boxararnir herjuðu sem mest, kom ókunnur maður reikandi inn á hlaðið. Tengdafaðir minn var af tilviljun staddur úti þegar gesturinn kom. Sá var frá landinu hinum megin við stóra hafið. Hann sagði í flýti og í stuttu máli um hvað væri að ræða, hann væri ofsóttur af boxurunum og hann bæði um að fá að fela sig uppi á kornloftinu. Tengdapabbi var hræddur við að blanda sér í þessar deilur en komumaður virtist vera bæði veikur og þreyttur. Málalok urðu þau að hann fékk að skríða upp á kornloftið og fela sig.

Tengdapabbi leyndi honum þarna í þrjár vikur. Boxararnir æddu um héraðið og drápu útlendinga og kristna Kínverja. En ókunni maðurinn uppi á kornloftinu bjargaðist.

Þegar uppreisnin hafði verið bæld niður hélt hvíti maðurinn áfram til Tientsin og fór um borð í skip sem flutti hann yfir hafið stóra til heimalands hans. En áður en hann lagði af stað kenndi hann tengdapabba að biðja til hins lifandi og sanna Guðs og útskýrði fyrir honum það sem stóð í Bókinni. Þegar hann fór gaf hann tengdapabba Biblíuna í þakklætisskyni fyrir hjálpina.

Tengdafaðir minn lauk við frásögn sína, lagðist aftur á koddann og sagði: - Nú skalt þú varðveita Biblíuna. Ég hef lesið í henni á hverjum degi. Hún hefur aldrei brugðist mér en ég hef brugðist henni.

Síðan reis hann upp, tók Biblíuna með báðum höndum og rétti mér hana. Ég titraði þegar ég tók við þessari miklu gjöf. Ég hafði borið þungar byrðar frá því ég kom þangað á heimili tengdaforeldra minna. En ég hafði aldrei borið neitt jafnþungt og þegar ég gekk þarna síðla dags yfir bæjarhlaðið frá herbergi tengdaföður míns inn í herbergið mitt með Biblíuna í höndunum. Samt var ég óumræðilega glöð. Þó að ég skildi lítið af því sem í henni stóð grunaði mig að hún mundi bera mig gegnum lífið, í sorg og gleði, vonbrigðum og óvæntum atburðum. Tengdapabbi dó þennan sama dag. Og margt breyttist.

Ég reyndi að koma Bókinni til að tala, þ.e. læra að lesa. Það gekk treglega því að enginn hjálpaði mér, heldur var gert gys að mér. Kona með bók milli handanna - það var hlægilegt! En ég geymdi í hjarta mínu það sem tengdapabbi hafði sagt mér og ég fór að reyna að biðja af veikum mætti.

Það einkennilega var að fyrsta bæn mín snerti föður minn. Ég bað um að Guð sendi hann heim frá Harbin. Og hugsaðu þér, ári eftir andlát tengdaföður míns kom pabbi í raun og veru heim og settist að hjá mömmu. Hann hafði hitt kristna menn og var sjálfur orðinn kristinn.

Nú var eins og nýr heimur opnaðist fyrir mér - heimur bænarinnar. Ég bað sérstaklega fyrir manninum mínum. Ég varð að vísu að bíða lengi eftir bænheyrslunni en hún kom.

Einn daginn rak Jesús ópíumsdjöfulinn út af manninum mínum og upp frá því hefur hann verið sterkari í kristinni trú en ég.

- En hvað varð af Biblíunni? spyr ég.

- Það skal ég segja þér, svarar hún og lagfærir tvær nálar úr jaðesteini í kringlótta hárhnútunum sínum. - Eftir að Japanir höfðu beðið ósigur í stríðinu og allt var tekið að færast í lag að nýju komu nýir óvinir þjótandi yfir héraðið okkar. Nú var það rauði herinn.

Alls konar orðrómur var á sveimi, fréttir af morðum, ránum og hryðjuverkum. En við tókum þessu með ró. Maðurinn minn, sem nú var húsbóndinn í fjölskyldu minni, fór til Tientsin til þess að ráðfæra sig við ættingja sína.

Meðan hann var fjarverandi fengum við allt í einu heimsókn.

Her kommúnista flæddi yfir allt héraðið. Heimili okkar var breytt í hermannabúðir. Maðurinn minn gat smyglað heim skilaboðum um að við yrðum að reyna að flýja. Ég fór að taka saman ýmsa smáhluti í klút, meðal annars Biblíuna. Ég gat ekki skilið hana við mig.

Þá kom einn hermannanna og vildi fá að vita hvað ég hefði í klútnum. Hann reif hann upp og tók Biblíuna út og spurði hvaða bók þetta væri. Ég sagði honum að það væri bókin um Jesú.

- Jesú, guð auðvaldssinnanna! sagði hann öskuvondur og tók að rífa Biblíuna í smátætlur. Spjöldin voru sterk. Þeim henti hann í eldstóna. Svo þaut hann út á hlaðið með það sem eftir var. Hann tók blað eftir blað og reif þau í örsmáar agnir, eins og lítil hrísgrjón. Að því loknu traðkaði hann sem óður væri á hvítu pappírstætlunum svo að þær blönduðust rykinu og moldinni. Svo sneri hann sér að mér, þurrkaði af sér svitann og bölvaði illilega.

En ég var líka reið og sagði: - Sáðkornið, sem þú sáðir þarna, mun skjóta frjóöngum og vaxa í jörð Kína löngu eftir að þú ert gleymdur og bein þín molnuð!

Hann stóð kyrr og starði á mig eins og hann hefði fengið högg. Ég var frávita af sorg og reiði svo að ég hugsaði ekki um hvað ég gerði. Ég gekk hratt niður veginn áleiðis til þorpsins. Þar voru allir á flótta. Ég slóst í för með þeim og við gátum falið okkur uppi í fjöllunum.

En hugsaðu þér: Ég var sú eina af öllu heimilisfólkinu mínu sem komst undan og hélt lífi - auk mannsins míns sem hafði þegar flúið. Allir ættingjar mínir voru drepnir eða settir í þrælavinnu í refsingarskyni fyrir það að við áttum jörð. Ég get því sagt með sanni að Bókin hafi bjargað bæði líkama mínum og sál, segir frú Hu.

- Hefur þú nokkurn tíma beðið fyrir manninum sem "sáði" Biblíunni í hlaðið heima hjá þér? spyr ég frú Hu.

Hún snýr sér snögglega við. Dökk, skásett augu hennar leiftra. - Þú átt þó ekki við að við eigum að biðja fyrir þeim ruddamennum?

- En frú Hu, Bókin segir: - Blessið þá sem bölva yður, biðjið fyrir þeim sem ofsækja yður.

Frú Hu sat þegjandi - lengi.

Svo stendur hún á fætur. Nokkur tár renna úr augnakrókunum. Hún þurrkar þau af sér í skyndi. Enginn má sjá neitt þvílíkt.

- Ég get ekki gert það sem Bókin segir þar. Guð fyrirgefi mér, segir hún og gengur hljóðlega út í svörtu flókaskónum sínum.

- - -

Ég sit eftir og íhuga orð Bókarinnar: - Bið fyrir óvinum þínum.

Ef til vill er þetta það vorregn sem þarf að koma ef sæðið á að skjóta frjóöngum og vaxa fyrir innan bambustjaldið.

- - -
Frú Hu lifir enn. Hún er á áttræðis aldri. Maðurinn hennar dó fyrir mörgum árum. Eftir að hann sigraðist á ópíumsdjöflinum, eins og hann komst sjálfur að orði, var hann einlægur, hjartahlýr, kristinn maður allt til dauðadags.

Nú er frú Hu ein eftir. Hún var vinnukona hjá okkur í mörg ár á meðan við störfuðum á Tævan. Hún var sem sé aldrei þjónn eftir kínverskri fyrirmynd. Hún lét ógjarna aðra skipa sér fyrir. En hún var ráðvönd og áreiðanleg svo að af bar.

Hún fór í innkaupaferðir fyrir okkur og þjarkaði við slátrarann og matvörukaupmanninn. Aldrei hafði hún af mér eyri. En hún lét ekki heldur neinn hafa af sér. Í framkomu og atferli var hún alla ævi hin stolta, ráðríka kaupmannsdóttir, jafnvel þegar hún var fátæk flóttakona sem bjó við frumstæð kjör.

Það kom fyrir að fólk fékk að finna fyrir þessu. Ósjaldan neitaði hún gestum að koma inn til okkar. Hún mætti þeim í hliðinu og sagði mjög ákveðin að hvorki presturinn né frúin tækju á móti gestum.

Þegar ég komst að því að hún hafði vísað einhverjum á brott kom til svolítilla reikningsskila á milli okkar. En orð mín höfðu lítil áhrif. Frú Hu hafði alltaf síðasta orðið: - Nú eigið þið að hvíla ykkur. Ef þið viljið ekki nota heilbriga skynsemi verð ég að sjá um að allt sé í góðu lagi, sagði hún og brunaði virðulega fram í eldhúsið. Eftir stundarkorn kom hún skálmandi með heita hænsnakjötsúpu eða indælt jasmínu-te. - Gott fyrir heilsuna og taugarnar, sagði hún og skipaði okkur að gera hlé á vinnunni.

Hún var ótrúlega bljúg í öllum styrkleika sínum. Enginn gat dundað eða sýslað af meiri umhyggju fyrir okkur en frú Hu. Hún hlífði sér aldrei. Ef ég kom þreytt og niðurdregin heim úr húsvitjun og frá samkomum hafði hún hitað baðvatn í stóra pottinum. Væri kalt og hráslagalegt eins og oft var í bænum, enda rigningasamt þar, hitaði hún líka baðhandklæðið.

Frú Hu uppörvaði okkur og blés okkur nýjan kjark í brjóst. Einu sinni sagði ég við hana: - Að þú skulir skeyta nokkuð um mig sem er ósiðmenntaður útlendingur af öðrum kynþætti en þú!

Hún leit valdsmannslega á mig og svaraði að bragði: - Þeir sem líta niður á aðra menn af því að þeir eru af öðrum kynþætti eru aumkunarverðir. Höfuð þeirra er úr tré og hjartað úr steini. - Með þessu vildi hún segja að þeir væru bæði sneyddir skynsemi og tilfinningum.

Frú Hu var ein starfsamasta kristna manneskjan í lútherska söfnuðinum okkar.

Hún tók sér alltaf frí á sunnudögum, á degi Drottins eins og hún komst að orði. Dagurinn var notaður til guðsþjónustu og bænar. Hún kom alltaf í guðsþjónustuna og tók með sér nágranna og vini. Þeir eru ekki fáir sem frú Hu hefur fengið með sér í Guðs hús á liðnum árum. Hún gat að vísu orðið ósammála nágrönnunum í þröngu flóttamannakofunum og það kom fyrir að hvöss og orðsnör tunga hennar hlypi með hana í gönur. En hún gat líka beðið fyrirgefningar, jafnvel þótt það reyndi mjög á stolt hennar.

Kristnir menn í söfnuðinum litu upp til hennar. Hún var bæði í sókarnefnd og formaður kvenfélagsins þó að hún kynni ekki að skrifa og gæti aðeins lesið fáein leturtákn.

Frú Hu gabbaði mig á einu sviði. Það snerti börnin okkar. Þegar ég skipti verkefnum niður á börnin svo sem að bursta skó, strjúka lín og þvo upp laumaðist hún til þess að gera það sem börnin hefðu átt að gera. Hún þoldi ekki heldur að ég ávítaði þau. Við vorum alltaf ósammála um barnauppeldi.

- - -

Síðasta skiptið, sem ég fór til Keelugn, heimsótti ég frú Hu. Hún var orðin gömul og átti erfitt um gang. En hún vissi að ég mundi koma og hafði búið til heitt, gullið jasmínu-te handa mér.

Við höfðum um svo margt að spjalla þar sem við sátum hvor á sínum bambusstól í fátæklega kofanum hennar. Það leyndi sér ekki að hún var í góðu skapi. Hún skemmti sér og gladdist yfir mörgum björtum minningum um börnin okkar. En mest gladdist hún yfir því að hún átti Jesú. - Ég sem hef misst svo mikið hef fengið að halda því mikilvægasta: Kærleika Jesú.

Og svo spennti hún greipar og bað innilega þakkarbæn vegna alls þess sem hún hafði orðið aðnjótandi í lífinu. Bæn hennar var lofgjörð til hans sem hafði varðveitt hana um langa, stormasama ævi.

Sem ég sat þarna á bambusstólnum og hlustaði á lofgjörðina varð mér enn einu sinni ljóst að hamingja og gleði lífsins er ekki fólgin í því að hafa og eiga marga hluti. Hún hafði misst allt: Jarðneskar eignir, föðurland, ættingja og vini. En hún hafði fengið sjaldgæfa gjöf: Hæfileikann til þess að gleðjast. Það var ekki gleðin yfir að eiga eitthvað, hús, bíl, bústað eða háa bankainnstæðu. Gleði hennar var ekki tengd jarðneskum eigum. Hún var lifandi og ekki full af ofurandlegri mærð. Gleði hennar kom frá hjarta sem átti frið við Guð í góðri samvisku. Af því að hún átti frið við Guð átti hún eitthvað aflögu til þess að lifa í friði við mennina og sætta sig við sjálfa sig eins og hún var.

Hún stendur á fætur og réttir úr sér svo að hún fær eitthvað af hinu tígulega og hnarreista í fasi sínu. Síðan mælir hún fram eftirlætissálminn sinn:

        Drottinn, til himna nær miskunn þín,

        til skýjanna trúfesti þín.

        Réttlæti þitt er sem fjöll Guðs,

        dómar þínir sem reginhaf.

        Mönnum og skepnum hjálpar þú, Drottinn.

        Hversu dýrmæt er miskunn þín, ó, Guð.

        Mannanna börn leita hælis í skugga vængja þinna.

        Þau seðjast af feiti húss þíns og þú lætur þau drekka úr lækjum unaðssemda þinna.

        Því að hjá þér er uppspretta lífsins,

        í þínu ljósi sjáum vér ljós.

Ég gleymi hinu fátæklega umhverfi, nöktum kofaveggjunum, bambusstólunum og fátæklega rúmbálkinum. Allt þetta skiptir svo litlu máli. Frammi fyrir mér stendur mikil persóna. Hún er meitluð af mótlæti. Andlitið er hrukkótt, neglurnar sprungnar, hárið grátt. En um hana ljómar einhver fyrirheita-bjarmi þarna sem hún stendur í einfalda, upplitaða baðmullarkjólnum sínum.

Ég býst til að fara. Frú Hu er með skilnaðargjöfina sína tilbúna. Það eru sex stór, rauð epli. Epli eru dýr og sjaldgæfur ávöxtur á Tævan.

- Eitt handa hverju barnanna, eitt handa prestinum og eitt handa þér, segir hún og réttir mér gjöfina hátíðlega með báðum höndum. Hún bendir á stærsta og rauðasta eplið og segir: - Þetta á litli drengurinn (Tryggvi) að fá. Mér þótti vænst um hann af því að hann var minnstur og þarfnaðist mín mest.

Hinn tilfinningasami hugur hennar neitaði að viðurkenna að börnin væru dreifð um mörg meginlönd og að ekki væri hægt að koma eplunum til þeirra - þó að hún vissi að því væri þannig farið.

Ég gekk hratt niður brekkurnar frá litla flóttamannakofanum. Ég gat ekki fengið af mér að líta aftur því að ég vissi að frú Hu stóð þarna uppfrá og fylgdist með mér á meðan ég væri í augsýn, já, enn þá lengur. Hún mun fylgjast með okkur öllum sem hún kynntist á hinni löngu, erfiðu göngu sinni.

Frú Hu mun fylgja okkur í fyrirbæn sinni þangað til augu hennar lokast og hið hlýja hjarta hennar hættir að slá.

(Höfundurinn: Eli Aarsheim, f. Kvakland, fædd 1912 í Orkdal í Noregi. Kennari kristniboðabarna í Mandjuna, starfaði síðan á Tævan og í Hongkong á vegum Norsk misjonsselskap. Giftist kristniboðsprestinum Emil Aarsheim.)

Aðalvalmynd

Dagskrá

23.05.2012 20:00 - 21:00
Kristniboðssamkoma

24.05.2012 16:00 - 18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna

30.05.2012 20:00 - 21:00
Kristniboðssamkoma

31.05.2012 20:00 - 22:00
Föndurkvöld

06.06.2012 20:00 - 21:00
Kristniboðssamkoma

Aðalvalmynd

Dagskrá

Tengdar síður

Ýmislegt efni

sik.is