| Friðvana heiðingi |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 15:05 |
|
Frásögn frá Pókot, Kenýu Höfundur: Skúli Svavarsson Meritiang var orðinn gamall og gat lítið gagn gert. Hann lá fyrir utan kofadyrnar og dottaði. Lífið hafði oft verið erfitt - maturinn af skornum skammti, já, stundum hreint enginn. Verst var það þegar langvarandi þurrkar komu. Þá drápust kýrnar unnvörpum. Þær sem lifðu af þurrkana mjólkuðu ekkert og ekki var heldur hægt að taka þeim blóð til að drekka. Á slíkum tímum var þröngt í búi. En það gekk yfir og einhvern veginn tókst að blíðka andana svo að hörmungarnar, sem þeir sendu, liðu líka hjá. Nágrannaþjóðflokkarnir Túrkana, Sebei og Kara Mojong höfðu margsinnis komið og stolið dýrum frá honum og nágrönnunum. Þá drápu þeir fólk, brenndu og eyðilögðu. Það var erfitt að gera öndunum til hæfis. Þegar þeir voru ekki ánægðir með fórnirnar sendu þeir óvinina til að hefna sín á þeim. Enginn gat gert kröfur á hendur andanna. Þeir höfðu alltaf rétt fyrir sér. Meritiang sjálfur hafði að vísu oft tekið þátt í ránsferðum. Það var ekki hægt að skorast undan því. Oft hafði hann náð mörgum kúm en það hafði líka kostað mannslíf. Það var óhugnanlegt að hugsa til þess hvernig hann hafði farið að þegar hann drap konur, börn og jafnvel gamalmenni til þess að fá sem flest dýr. Andar þeirra, sem hann hafði drepið, leituðu á hann og honum leið illa. Það var sérstaklega nú eftir að hann var orðinn gamall og til einskis nýtur að þessar hugsanir sóttu á hann. Hann vissi ósköp vel að hann hefði ekki átt að drepa en það var svo erfitt að ráða við það þegar maður var kominn í vígahug. Nú var þetta gert og ekki hægt að bæta fyrir það. Þetta kvaldi hann. Hann reyndi að réttlæta verk sín með því að telja sér trú um að Túrkanar hefðu byrjað að ræna. Allar kýr tilheyrðu hans þjóðflokki en svo hefðu Túrkanar og allir hinir rænt frá þeim. Hefðu þeir ekki byrjað á þessu hefði hann aldrei farið í ránsferð og aldrei orðið fyrir því að drepa. Nú þegar hann lá og hugsaði um þetta var eins og þessar afsakanir kæmu ekki að neinu haldi. Meritiang hafði oft rætt þetta við nágranna sinn en hann gat ekki hughreyst hann. Hann benti honum bara á að leita til töframannsins. Töframaðurinn ráðlagði honum að fórna svartri geit til anda þeirra sem voru að angra hann. Það kom ekki að neinu gagni. Andarnir ásóttu hann jafnvel meira en áður. Þá hvatti töframaðurinn hann til að fórna kú sem væri svört öðrum megin og hvít hinum megin. Hann hafði keypt svarta og hvíta kú fyrir margfalt kýrverð og fórnað henni. Það kom líka fyrir ekki. Nú lá hann og leið verr en nokkru sinni áður. Það var enginn sem gat hughreyst hann. Enginn gat hjálpað manni í syndaneyð. Enginn gat hjálpað honum til þess að fá fyrirgefningu. Hann hafði brotið af sér og varð því að taka afleiðingunum sjálfur. Jesús Kristur tók á sig afbrot Meritiangs og allra manna. Hann tók á sig refsingu Meritiangs og dó á krossi á Golgatahæð fyrir hann svo að hann gæti orðið frjáls og fengið fyrirgefningu og frið í hjarta. Þetta gerðist fyrir um 2000 árum. En hvaða gagn er í því ef Meritiang fær ekki að vita um það? Er það réttlátt að honum sé ekki sagt frá því? Er hægt að láta hann líða meira - og marga aðra sem eins er ástatt um? Nei, það er ekki hægt. Þess vegna unnum við okkur ekki hvíldar fyrr en allir hafa fengið að heyra um það sem Jesús gerði. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
