| Þeir óhreinu í þorpinu |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 14:19 |
|
Frásaga frá Eþíópíu Höfundur: Truls Langvad/Þýðandi: Magnús Guðmundsson Þegar við höfum fiskað vel úti á landi á sumrin erum við vön að láta fiskslógið og úrgang allan í stórar trétunnur og fara með það niður að vatninu. Það er alltaf skemmtileg sjón að sjá mávana hinum megin við sundið. Þeir hafa tekið eftir okkur löngu áður en við erum komin niður að vatninu, og áður en fiskbein og fiskhausar eru komnir í vatnið hafa þeir krækt sér í góðan bita. Þeir svífa fallega yfir höfði okkar og allt í einu steypir einhver þeirra sér beint niður rétt fyrir framan okkur. Þeim er alveg sama þó að okkur finnist þeir vera nærgöngulir. Og þótt við rekum þá burt koma strax aðrir sem eru enn þá aðgangsharðari. Ég gat ekki að því gert að hugur minn flaug aftur heim til föðurlandsins og til þeirra staða þar sem við eigum mestu ánægjustundirnar á sumrin eins og t.d. við laxveiðar - þegar ég var allt í einu staddur í miðri Afríku eftir að hafa verið alla nóttina í flugvél. Það var rétt að nudda stírurnar úr augunum og fullvissa sig um að þetta væri ekki draumur. Nú var ég í Addis Abeba. Meðfram breiðum götum voru falleg pálmatré. Mér fannst húsin lág og óvenjuleg. Það sem skelfdi mig mest var munurinn á ríkum og fátækum. Við hliðina á fögrum byggingum, sem kostað hafa margar milljónir króna, voru fátæklegir bárujárnsskúrar og moldarkofar. Á götunum gengu fagurlega klæddar konur við hlið kvenna í óhreinum görmum og beiningamanna svo þúsundum skipti. Það var eins og að vakna, ekki af vondum draumi heldur til vonds draums. Hér stóð ég á tröppum hótelsins og horfði á mannhafið og var að hleypa í mig kjarki til að halda út í fólksmergðina. Þeir fátækustu virtust hafa fast aðsetur í grennd við hótelið. Þeir vissu að þeir ríku mundu ganga þar fram hjá. Og þá var allt undir því komið að verða fyrstur - og hafa góð áhrif á þann sem fram hjá fór. Ég gekk tvö skref út á gangstétina. Þá var það sem mér fannst ég vera heima og uppi í sveit með slógfötuna í hendinni og alla mávana á flugi yfir mér. Þeir flugu beint á mig. Nú var ég takmark þeirra. Og ég kunni ekki við þetta. Þeir höfðu valið mig sem árásarmark af því að þeir héldu að ég mundi gefa þeim eitthvað. Ég vil gjarna gefa. En hvað á að taka til bragðs þegar þeir eru allt of margir sem þarf að gefa og við höfum ekki ótakmörkuð fjárráð? Þá viljum við helst veita þeim úrlausn sem þurf að mest á gjöfum okkar að halda. Þeim sem eru limlestir verður best ágengt hér, og þeim allra best sem orðið hafa fyrir mestum áföllum. Hér hittum við fólk sem hefur misst fingurna eða þeir eru bæklaðir, fæturnir úr lagi færðir af sárum og andlitin afmynduð. Þetta er holdsveika fólkið. Í Eþíópíu hittum við marga holdsveika en þeir mega ekki búa í þorpunum eða bæjunum. Í tíu kílómetra fjarlægð frá Addis Abeba býr holdsveika fólkið á afgirtu svæði og í kringum svæðið er gaddavírsgirðing. Hingað koma engir aðrir landsbúar. Staðurinn er óhreinn, fátæklegur og saurugur. Þrjú þúsund manns dvelja þar í strákofum og moldarhúsum, án atvinnu, og þar er eingungis eitt vatnsból. Hér var það sem ég hitti Bíasen Muneli, duglegan 16 ára gamlan eþíópskan pilt. Hann átti heima þar í búðunum með móður sinni sem var holdsveik. Ég kenndi strax í brjósti um hann. Var það af því að hann bað ekki um peninga eða af því að hann gerðist fúslega leiðsögumaður minn í óhreina þorpinu? Það er gott að hafa kunnugan mann með sér á slíkum stað. Fólkið horfði tortryggið á þennan ókunna Norðurlandabúa sem gekk þar um og tók myndir. En Bíasen róaði fólkið fljótlega. - Hann er frá Noregi, hann er vinur okkar. Mér varð á að brosa. Hvað skyldu þessir fátæku, ólæsu menn vita um Noreg? En þar skjátlaðist mér! Að minnsta kosti vissi fólkið um eitt atriði. Rétt utan við þorpið var holdsveikraspítali. Þess vegna var fólkið hér, á göngudeild fyrir líkþráa, því að þar fékk það meðul og þar voru sár þess athuguð. Þar voru hvítir menn í hvítum kyrtlum. - Þeir skafa húð okkar þar sem myndast hafa tilfinningalausir hnútar og skoða svo það, sem þeir skófu burt, með einkennilegu tæki sem þeir kalla smásjá. Þetta hvíta fólk kemur hingað frá Noregi. Meira veit fólkið varla. En fólkið í þessu litla landi langt í norðri hefur líklega gert meira til þess að leysa vandræði þessa óhreina fólks en nokkur önnur þjóð í allri veröldinni. Það var norskur læknir sem fann orsök sjúkdómsins fyrir rúmum hundrað árum. (Norski læknirinn Armauer Hansen fann fyrstur manna holdsveikibakteríuna árið 1874.) Og nú á dögum vinna Norðmenn enn að því að hjálpa holdsveiku fólki. Við fylgdumst með Bíasen um allt þorpið. Ekkert af húsunum er betra en hús sem börn í heimalandi okkar gætu byggt úr trjágreinum og fjölum sem þau finna. Foreldrar ykkar myndu ekki vilja að þið væruð að leika ykkur innan um slíkt skran. En í slíku skrani verður fólk að búa. Nokkur börn eltu okkur. Þau voru óhrein um allan líkamann en samt gátu þau brosað. Og ekkert þeirra beiddist ölmusu. Þau höfðu lært að það bar engan árangur af þeirri einföldu ástæðu að enginn gat gefið neitt. Allir voru jafnfátækir og þeim kom ekki til hugar að aðrir gætu átt meira en það fólk sem þau þekktu. Við námum staðar við lítinn kofa. Þar sat fátækur, holdsveikur maður sem lítið gat hreyft sig. Hann hafði búið sér til vefstól sem hann gat notað með afmynduðum höndum sínum og fótum. En hver átti að selja það sem hann óf? Enginn áræddi að koma hingað inn af hræðslu við sjúkdóminn. Ekki var nein hætta á því að eitthvert barnið yrði holdsveikt. Þar var barnahjálpinni í Noregi að þakka, samtökunum „Bjargið börnunum". Börnin eru stöðugt rannsökuð og þeim gefin meðul svo að þau sýkist ekki. En mörgum börnum t.d. í fylkinu Vollega er ógnað af þessum hræðilega sjúkdómi. Og þangað suður eftir hefur Norska kristniboðsfélagið (Det norske misjonsselskap) sent hjúkrunarfólk og kristniboða. Við erum nú komin heim til Bíasens. Lítill hundur kemur á móti okkur og dillar rófunni. Hann heitir Jacy og er allra besti vinur hans. Vináttan er gagnkvæm. Biasen býr með móður sinni í litlum moldarkofa. Það er mjög dimmt þar inni. Dagsljósið síast samt inn um rifur á þaki og veggjum kofans. Á gólfinu er móðir hans að reyna að elda mat. Hún lítur út eins og gamalmenni en er þó aðeins 38 ára. Þannig hefur sjúkdómurinn farið með hana. Eiginmaðurinn hefur skilið við hana og svo eru þau feðginin hér án þess að eiga neitt til að lifa af. En Bíasen er heppinn. Stundum getur hann farið í sendiferðir fyrir einhverja, sem eru aðeins ríkari en hann, og fengið fyrir það nokkra aura, stundum aðeins meira. Af því eiga þau bæði að lifa. Þó er Biasen ekki svartsýnn. Hann hefur tekið trúna á Jesú og sækir vel kirkju. Þó að heimurinn hafi hingað til verið honum harður á hann samt vonina í trúnni á Jesú sem sagði: - Hver sem tekur við einu slíku barni í mínu nafni tekur við mér (Matt. 18,5). Ef þú, kristinn maður, tekur þessi orð alvarlega til þín, þá á Biasen góða von og mörg börn með honum. Hann bað mig líka að bera börnunum í heimalandi mínu kveðju sína og þakka þeim fyrir allt það sem þau hafa gert fyrir hann og vini hans í Eþíópíu. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
