| Þeir hafa aldrei heyrt Jesú nafn nefnt |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 14:15 |
|
Frásögn frá Eþíópíu frá því um 1970 Höfundur: Skúli Svavarsson Lítill bær, sem heitir Gávada, er um 40 km fyrir norðvestan kristniboðsstöðina í Konsó. Þar er ríkisskóli með um 100 nemendum. Okkur hafði verið sagt að mikill fjöldi fólks ætti heima í Gávadahéraði. Fyrirspurnir höfðu komið frá fólki af þessu svæði um hvort við gætum ekki hafið starf þar. Einnig höfðum við fengið beiðni frá aðalstöðvum Mekane Jesús, lúthersku kirkjunnar, um að athuga svæðið fyrir vestan stöðvarsvæðið í Konsó með nýtt starf í huga. Því var það að prédikarinn Bórale og ég fórum í tveggja daga ferð til vesturhluta héraðsins sem við höfum hingað til þekkt undir nafninu Gávada. Við komum til Gávadabæjarins rétt fyrir hádegi. Bæjarbúar eru nær eingöngu af þjóðflokki Amhara. Um leið og við komum safnaðist margt fólk í kringum okkur. Við töluðum við það en það hafði lítinn áhuga á að heyra fagnaðarerindið. Það sagði okkur að fátt fólk ætti heima í héraðinu í kringum bæinn. Þegar við höfðum talað við fólkið og fengið að vita nöfn á ýmsum stöðum í nágrenninu spiluðum við af segulbandi upphaf Jóhannesar guðspjalls á Konsómáli. Hópur aðkomufólks frá héraðinu í kring hlustaði með athygli. Margir skilja Konsómálið þó að það sé gjörólíkt þeirra máli. Við ákváðum að athuga fyrst svæðið fyrir sunnan og vestan bæinn. Þar er víðáttumikið, mishæðótt hérað sem kallast Gerkerte. Í fyrstu sáum við lítil verksummerki eftir fólk. Við hittum aðeins þrjá til fjóra smáhópa og sáum örfátt fólk við vinnu á ökrunum. Við ókum tíu til tólf kílómetra og ákváðum að nema staðar næst þegar við mættum fólki. Það var gert og fólkið kom strax til okkar. Við notuðum biblíumyndir til að segja því frá Jesú. Nokkrir skildu Konsómálið svo að Bórale gat talað við þá. Stöðugt bættist í hópinn og var því líkast sem fólkið sprytti upp úr jörðinni. Þegar við höfðum verið þarna tíu mínútur stóðu um 30 fullorðnir kringum Bórale og myndirnar. Allir horfðu og hlustuðu með athygli. Hann spurði fólkið út úr eftir að hann hafði sýnt myndirnar og kom þá í ljós að margir höfðu lært dálítið og reyndu að segja nafnið Jesús rétt. Þetta var fyrsta tækifærið sem þeim gafst til að heyra fagnaðarerindið. Margir vildu heyra meira en óttuðust höfðingja héraðsins. Ef hann leyfði að fólkið fengi að læra um Jesú vildi það fá kennara. Allt líf þess og starf virtist vera háð höfðingjanum. Nú héldum við tvo kílómetra lengra í vestur og á svipstundu var aftur kominn álíka stór hópur í kringum okkur. Áður en við fórum þaðan lofuðum við að koma aftur til þeirra um kvöldið og segja þeim þá meira frá Jesú. Eftir sjö kílómetra ferð frá síðasta áfangastað komum við að vesturenda Gerkertesvæðisins. Erfitt er að gera sér grein fyrir hversu margt fólk býr á þessu svæði þótt farið sé svona yfir í bíl. Hér eru þó fleiri en ég hafði talið í fyrstu. Fólkið býr ekki í þorpum eins og á svæðinu kringum kristniboðsstöðina í Konsó heldur reisir það hús sín við eða í akrinum sínum. Svo virtist sem fólk byggi þannig strjált um allt svæðið. Frá vesturenda héraðsins sáum við yfir hinn mikla og breiða Voitódal. Okkur var sagt að fólk ætti heim í dalnum en ef til vill ekki margir fastbúandi. Í dalnum miðjum vestur frá Gerkerte er einföld fjallakeðja. Þar býr þjóðflokkur sem heitir Gúile. Enginn boðberi Drottins hefur náð til þeirra enn. Í suðausturátt sást til Kolmehéraðs en þar höfum við byrjað að starfa eins og kunnugt er. Í norður frá Gekerte er hérað sem kallast Kolone, þar fyrir norðan Tigende og enn norðar Gaba. Prédikarar frá Gídole eru að störfum í Gaba. Þangað er rúmlega dagleið á múldýri frá Gídole. Mörg önnur héruð eru þarna. Á kvöldsamkomunni, sem við héldum í Gerkerte, var töluvert af fólki, ef til vill 60 manns. Við sýndum skuggamyndir og töluðum út frá þeim. Það var orðið framorðið þegar síðustu samkomugestirnir héldu af stað heim til sín. Það var svo margt sem þeir vildu vita. Við ákváðum að sofa í bílnum. Það var heldur lítill svefn. Við lágum í svitabaði, ég frammi í bílnum og Bórale aftur í. Svefnpokinn minn var gegnblautur um morguninn. Ekki var hægt að liggja ofan á pokanum því að þá ætluðu mýflugurnar að gera út af við mig. Ég hef aldrei orðið eins feginn að heyra fyrsta hanagal og þann morgun. Við þvoðum okkur og borðuðum, og klukkan sex um morguninn var aftur kominn heilmikill söfnuður í kringum okkur. Við héldum áfram að segja þeim frá Jesú og þeir hlustuðu. Með okkur var kristinn drengur frá Kolme sem leiðsögumaður. Guð snerti hjarta hans með því sem hann sá svo að hann lofaði að koma og heimsækja fólkið á þessum stað hvern sunnudag og flytja því Guðs orð. Við kvöddum síðan fólkið í Gerkerte og fórum aftur áleiðis til Gávadabæjarins. Þar skildum við bílinn eftir og héldum áfram gangandi til að athuga héraðið fyrir norðan Gávada. Fyrst heimsóttum við höfðingjann í héraðinu sem kallast Gávada. Til að byrja með hafði hann engan áhuga á því sem við töluðum um og var frekar á móti okkur. Smám saman féllst hann þó á að leyfa okkur að byrja að starfa. Það vó þyngst á metunum að við sögðum honum að við hefðum leyfi frá yfirvöldunum til að starfa einnig í hans héraði. Hann lofaði síðan að biðja fólkið að byggja skólahús á þremur til fjórum stöðum í héraðinu svo að við gætum byrjað strax. Við héldum þá áfram í norðurátt til Kolonehéraðs. Sá hluti, sem við sáum af því svæði, var mjög frjósamur og töluvert fleira fólk virtist búa þar en í Gerkerte. Héraðið er í breiðum, skeifumynduðum dal og er eitt af þremur héruðum í dalnum. Það var erfitt að ná tali af fólkinu. Við fórum því inn í húsagarð þar sem nokkir menn voru að vinnu og spurðum hvort við mættum sýna þeim myndir. Þeir sem inni voru urðu hræddir og viku undan okkur. Við tókum samt fram biblíumyndirnar og 15 til 20 manns heyrðu og sáu boðskapinn um Jesú. Þetta var í fyrsta skipti sem nafn Jesú var nefnt í þessu héraði. Skömmu seinna hittum við nokkra karlmenn sem voru að vinnu á ökrunum sínum. Þeir voru ekki eins feimnir og sýndu mikinn áhuga á því sem við sögðum þeim og spurðu mikið. Þeir vildu fúslega taka við prédikara og gefa honum mat og húsnæði. Einnig lofuðu þeir að byggja kirkju. Skilyrðið fyrir öllu þessu var þó að höfðinginn þeirra leyfði það. Við spurðum þá um höfðingjann, hvers konar maður hann væri og hvers vegna þeir væru svo háðir honum. Það kom þá upp úr kafinu að hann er gjörningamaður sem hefur allt í hendi sinni. Allir óttast hann og trúa að hann geti sett og setji álögur á fólk. Hann veit um óorðna hluti og ástæðu fyrir dauða manna og margt fleira í þá átt. Síðan dæmir hann fólkið eftir þessari vitneskju sinni. Enginn þorir því að gera annað en það sem hann segir. Mennirnir báðu okkur að fara til höfðingjans og fá leyfi hjá honum til að byrja starf. Það var um það bil klukkustundar gangur heim til höfðingjans. Hann tók vel á móti okkur og vissi um starf okkar. Þess vegna lofaði hann að styðja okkur ef við byrjuðum skólastarf í héraði hans. Hversu mikið er hægt að leggja í loforð hans fáum við að sjá þegar á reynir. Það var nú orðið áliðið dags svo að við snerum aftur heim á leið. Til Gávadabæjarins komum við í þann mund er nemendurnir voru að fara heim úr skólanum. Við notuðum því tækifærið og gáfum þeim smárit með sér heim. Þeir voru mjög hrifnir og byrjuðu þegar að lesa upphátt úr ritunum. Strax og dimma tók sýndum við á markaðstorginu í bænum skuggamyndir um líf Jesú. Það kom töluvert stór hópur. Við áttum þarna góða kveðjustund saman. Tveggja daga heimsókn í héruð, þar sem enginn þekkir Jesú, var lokið. Margar spurningar komu upp í huga mér. Hvers vegna hefur þetta fólk ekki enn fengið að heyra um Jesú? Hvenær fær það næst heimsókn? Hver vill hjálpa því svo að það fái að heyra fagnaðarboðskapinn sem var ætlaður því frá alda öðli? Róm. 10,12-15. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
