| Sáðmaður gekk út að sá |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 14:13 |
|
Frásögn frá Mansjúríu Höfundur: Kristine Skjeslien/Þýðandi: Magnús Guðmundsson Segja mætti að kristniboðarnir á starfssvæðinu okkar gamla í Mansjúríu hafi frá fyrstu tíð átt því láni að fagna að þar unnu góðir, kínverskir samstarfsmenn. Á tímum brautryðjendanna komu þeir frá Mið-Kína og var strax augljóst að þeir voru vel af Guði gerðir, bæði sem boðendur orðsins og skipuleggjendur er mynda skyldu söfnuði og koma af stað safnaðarstarfi þarna norður frá. Og nýir menn komu smám saman. Þeir voru hæf verkfæri sem Guð notaði til að starfa þar fyrir ríki sitt. Ég nem staðar við nafn séra Pangs á blöðum minninganna og geri hann að fulltrúa fjölmargra samstarfsmanna sem stóðu í eldlínunni þegar kristniboðarnir urðu að fara á brott. Pang - nafnið hljómar eins og byssuskot í eyrum okkar, eitthvað sem fjör og hraði fylgir. Og það á vel við þennan mann. Við álitum Pang tilkomumesta manninn í hópi allra samverkamanna okkar. Á margan hátt bar hann höfuð og herðar yfir aðra menn, ekki í bókstaflegum skilningi heldur að hæfileikum, gáfum og staðfestu. Og einnig í andlegum þroska. Hann var í meðallagi hár vexti og fremur grannholda. Í hreyfingum var hann röskari en Kínverjar eru venjulega en samt var einhver glæsimennska yfir hreyfingum hans þó að hann væri í kínverska kjólnum sem hann klæddist alltaf. Það getur vel verið að hann hafi átt útlend föt en ég man ekki eftir því að hafa séð hann í þeim. Pang forstöðumaður var Kínverji í orðum og athöfnum, þó ekki með uppblásnum þjóðernisrembingi heldur með eðlilegum virðuleika. Nokkur hluti þess virðuleika, sem einkenndi útlit hans, stafaði frá gleraugunum hans. Sérhver lærður Kínverji, sem bar virðingu fyrir sjálfum sér, átti helst að bera þetta tákn virðuleikans. Ekki var svo að skilja að Pang hefði verið með gleraugu af hégómagirni. Nei, hann hafði mikla þörf fyrir þau. Stórar, kringlóttar umgjarðir og bæði glerin afar þykk báru því vitni að hann hefði fengið augnveiki sem skert hafði sjón hans. Þegar hann las var hann með höfuðið alveg niðri í bókinni. En yrði hann reglulega ákafur í prédikunarstólnum hengu gleraugun oft á öðru eyra hans. Þar sátu þau og stuðluðu að því að dreifa huga sumra áheyrenda svo að þeir tóku ekki eins vel eftir ræðunni og þeir hefðu átt að gera. Flestir gleymdu þó stað og stund og sátu alveg gagnteknir svo lengi sem Pang hafði orðið. Pang hafði alist upp einhvers staðar inni í Mið-Kína. Þegar fagnaðarerindið varð á vegi hans var hann hsiao-kung, sendill, heimilislaus flækingur, örsnauður piltur sem engin tækifæri hafði haft til skólagöngu og menntunar. Alvarlegast var að fjárhættuspilapúkinn hafði náð tökum á honum. Ef hann var svo heppinn að geta unnið sér eitthvað inn, fengið sér föt eða eitthvað nytsamlegt, þá vissi hann ekki af fyrr en allt var rokið út í veður og vind á spilakránum. Og þá var hann fallinn í sömu eymd og áður. „Einu sinni," sagði hann, „spilaði ég um buxurnar mínar og tapaði. En af því að það voru einu buxurnar, sem ég átti, varð ég að finna einhverja undankomuleið." Ég þaut af stað eins hratt og ég komst, með þann sem vann buxurnar á hælum mér. Hann hafði auðvitað enga löngun til að láta „vinninginn" sér úr greipum ganga. Svo hlupum við, ég á undan en hann á eftir. Við hentumst fram og aftur ogloks gegnum dimman gang og yfir lágan múrvegg. Þar fyrir framan okkur eygði ég loks tækifæri til að hrista hann af mér. Þarna var alldjúpur forarpollur, á stærð við litla tjörn. Ég hugsaði mig ekkert um heldur stökk út í pollinn svo að forin slettist um mig allan. Og svo stóð ég þarna í miðjum pollinum með vinninginn á mér og allur út ataður í for. Og útreikningur minn brást mér ekki. Ofsækjandinn gafst upp. Hann hefur líklega ekki viljað fá sömu útreið og ég. Hann varð kyrr þar sem þurrt var og fast undir fæti. Hann var fokvondur og formælti bæði mér og buxunum en það hrein hvorki á mér né þeim. Hve lengi hólmgangan stóð veit ég ekki. En eitt veit ég að minnsta kosti. Ég hélt buxunum. Sagan af fyrstu kynnum Pangs af fagnaðarboðskapnum getur ef til vill verið alvarleg áminning til kristinna manna um það hve nauðsynlegt það er að gleyma ekki þeirri skyldu til að bera vitni í daglegri breytni. Einu sinni þegar þessi spilasjúklingur og bláfátæki unglingur var að gæta sauða leit hann allt í einu undrandi og vantrúaður upp frá starfi sínu og sá velklæddan Kínverja koma til sín. Sá fór að tala við sauðamanninn með vingjarnlegri rödd. Pang trúði hvorki eigin augun né eyrum. Hvernig átti hann að skilja þetta? Í byrjun starði hann tortrygginn á manninn. En smám saman rann upp fyrir honum að ókunni maðurinn talaði við hann eingöngu af áhuga á hinni lítilmótlegu persónu hans. Ótrúlegt! Óskiljanlegt! Það var eins og eitthvað léti undan, bæði í kuldalegum andlitssvip og í sál og hugsun þessa pilts sem allir álitu úrþvætti og aðeins var vanur að heyra skammaryrði og formælingar. Það kom brátt í ljós að orð mannsins höfðu djúp áhrif á Pang. Klakinn í hjarta syndarans fór að bráðna. Ókunni maðurinn var Liu Dao Sheng, hinn alkunni vakningaprédikari sem ásamt hinni guðhræddu konu sinni heimsótti Noreg skömmu fyrir árið 1950. Liu Dao Sheng hafði haft kristilegar samkomur rétt hjá heimili Pangs. Og nú stóð hann þar og beið eftir ösnunum sem áttu að flytja hann og farangur hans til næsta staðar þar sem samkomur áttu að vera. Biðtíma þekkti Liu vel frá hinum mörgu ferðum sínum og hann hafði einnig lært að nota þennan biðtíma vel. Að minnsta kosti kom hann auga á tækifæri til að „kasta brauði sínu á vatnið" þegar hann sá þennan unga pilt rétt hjá sér. Eftir samtalið gaf Liu Dao Sheng sér tíma til þess að hitta nokkra kristniboða þar á staðnum og með því kom hann af stað keðjuverkun sem leiddi til þess að Pang sendill tók afturhvarfi og varð, þegar hann hafði lært, forstöðumaður. Þetta var vel notaður biðtími á þjóðbraut lífsins. Þegar Pang var orðinn prestur var hann óhræddur að segja í prédikunum sínum frá atburðum úr þessum tíma ævi sinnar þegar hann lifði í synd og skömm. Mað því gafst honum tækifæri til þes að ná tali af fólki. Og ekki það eitt: Þar sem fortíð hans hafði verið með þeim hætti sem raun bar vitni, þá varð hann sjálfur lifandi dæmi um það hvernig allt verður nýtt við það að fylgja Jesú Kristi. Pang kunni þá list að nota athyglisverð dæmi og líkingar í prédikunum sínum. Það var gott að geta beitt þeirri aðferð á pu-dao-samkomunum (pu dao: útbreiðið kenninguna). Þessar útbreiðslusamkomur voru oft haldnar í götukapellum. Það eru salir sem eru opnir út að aðalgötunni eða götum sem mikil umferð er um. Þá gat það átt sér stað að einhverjir, sem ættu leið fram hjá, litu inn. Og það gerðu menn oft, yfirleitt af forvitni til þess að heyra það sem götuprédikarinn hafði fram að færa. Menn kunnu vel að meta góða sögumenn sem ferðuðust um. Þeir voru ekki fáir sem kynntust fyrst fagnaðarboðskapnum með því að hlusta á götuprédikara, pu-dao-prédikara. En ekki voru allir prédikarar til þess fallnir að vera ræðumenn á pu-dao-samkomum. Þeir urðu að hafa ræðumannshæfileika og nota þá þannig þeir „hittu menn heima". Þessari náðargáfu var Pang gæddur. Hann átti t.d. ótæmandi forða af sérkennilegum, kínverskum sögum með góðum dæmum, sögum sem lifðu á vörum fólksins. Hér er eitt dæmið sem Pang notaði einu sinni: "Maður nokkur var giftur en var lengi barnlaus. Eftir mörg ár fæddist honum erfingi. Það var drengur og gleðin var mikil. Bao-bei-en, gersemin, varð að fá fínt og fallegt nafn og þar af leiðandi var hann nefndur Huang-lehin, Gula gullið. Nú leið tíminn og annað barn fæddist. Það var líka fríður og fallegur sonur. Hann fékk nafnið Bai-yin, Hvítt silfur. En þriðji og síðasti sonurinn, sem þau eignuðust, var grettinn og grár svo að faðirinn gaf honum strax nafnið Tsui-gno, Synd og skömm. Nú gerðist faðirinn gamli sjúkur og bjóst við dauða sínum. Hann varð ákaflega hræddur, hræddur við ríki hinna dauðu og hræddur við að fara þangað einn. Þegar honum varð ljóst að endirinn nálgaðist kallaði hann á Huang-lehin sem þá var orðinn fullorðinn maður. Sonurinn var hlýðinn. Hann kom hlaupandi og spurði: „Hvað á ég að gera fyrir þig?" Þá svaraði faðir hans: „Ég er að deyja. Þú verður að fylgja mér inn í ríki hinna dauðu. Ég þori ekki að fara þangað einn." Sonurinn svaraði: „Þú getur beðið mig um hvað sem þú vilt en alls ekki þetta." Þá kallaði gamli faðirinn á Bai-yin. „Þá verður þú að koma með mér þangað." En svar hans var einnig neitandi. Meðan Bai-yin var enn hjá föður sínum kom Tsui-gno inn í svefnherbergið og spurði hvað föður sínum lægi á hjarta. Og þegar hann heyrði það svaraði hann hiklaust og skýrt: „Þessu skal ég kippa í lag. Ég kem með þér." „Nei, nei, ég vil ekki hafa þig með mér." En engin andmæli dugðu. Tsui-gno sagði aðeins: „Ég kem samt með þér." Og við það sat. Pang var ekki í neinum vandræðum með að útskýra þessa sögu fyrir áheyrendum sínum. Gull og silfur getur enginn tekið með sér inn í ríki hinna dauðu. Aftur á móti fylgir syndin manninum miskunnarlaus til dómsins, öllum sem ekki hafa frelsast frá syndinni, hér í tímanum, í trúnni á fyrirgefningu syndanna fyrir náð Drottins vors Jesú Krists. Þessi frásagnarlist vakti feikna athygli meðal áheyrendanna og opnaði veg að margra hjörtum fyrir boðskapnum um lögmál Guðs og frelsi fagnaðarerindisins. Frú Pang var í bókstaflegum skilningi það sem þjóðfélag hennar ætlaðist til af henni, o-li-di, sú sem dvelst innanhúss. Það bar ekki mikið á henni út á við en hún var greind og gáfuð kona þótt hún hefði aldrei í skóla gengið. Hún var alltaf í handavinnuhópi kvenna og á samkomurnar kom hún trítlandi á litlum, reyrðum fótum sínum. Annars fór tími hennar í það að hugsa um hús og mat, mann og börn. Og á sínu sviði stóð hún engum að baki. En líf hennar var erfitt. Hún sat iðin við sauma eins og kynsystur hennar og nálina kunni hún vel að nota. Það voru ekki fáar stundir sem þurfti til að leysa af hendi allra nauðsynlegustu verkin. Hún varð að sauma föt á alla fjölskylduna. Litli olíulampinn logaði fram eftir nóttu og á morgnana gat hún ekki sofið langt fram eftir. Ef til vill halda sumir að þessar o-li-di-ur hafi verið alveg ómyndugar. En svo var alls ekki. Buddunni réð konan yfir. Heimili Pangs var engin undantekning frá þeirri reglu. Atvik það, sem hér verðir sagt frá, getur sannað það. Í einni af mörgum prédikunarferðum sínum gisti Pang eina nótt hjá fólki sem hann var lítt kunnugur. Þegar hann gekk til náða hengdi hann vasaúrið sitt á snaga á veggnum. Mikil varð skelfing hans þegar hann vaknaði um morguninn og úrið var horfið. Það var alveg augljóst að því hafði verið stolið. Hvað átti hann að gera? Úrið hafið verið dýrt. Verst var þó að það hafði kostað miklar aðfinnslur heima hjá honum þegar hann keypti það. Frú Pang gat ekki skilið að slíkur munaður væri nauðsynlegur. Það hefði mátt nota peningana til þarfari hluta. Nú gat hann með engu móti farið að spyrja um úrið þar sem hann var gestur á heimilinu. Það hefði verið sama og að „taka andlitið" af húsbóndanum, svipta hann ærunni. Ekki kom til greina að hefja rannsókn í málinu. Vesalings Pang varð að fara heim úrlaus og án vonar um að sjá það nokkurn tíma aftur. Og reikningsskilin við o-li-di í svefnherbergi þeirra hjóna létu ekki heldur á sér standa samkvæmt því sem sagt var. Skömmu síðar fór þó enn verr fyrir félaga Pangs, kristniboðanum í Noho. Frá honum var stolið reiðhjólinu hans. Reiðhjól var þó miklu nauðsynlegra á þessum slóðum en úr. Það var eina farartækið sem hægt var að komast á milli þorpanna á sléttunum umhverfis Noho. Þegar fréttin barst til stöðvarinnar daginn eftir varð æsingin mikil. Pang varð eins og aðrir fullur meðaumkunar. Hann kannaðist e.t.v. vel við talsháttinn: „Sameiginleg örlög, sameiginleg huggun." Líklega hefur hann verið dálítið forvitinn og því reynt að komast að því hvort "sameiginleg örlög" væru í gildi þarna á öðrum sviðum. Hann gekk hægt og gætilega til kristniboðans, sem stóð í miðjum hjópi forvitinna, spurulla manna, og hvíslaði þessari innihaldsríku spurningu í eyra hans: „Hvað sagði konan?" Pang var allgóður guðfræðingur og staðfastur í lútherskri kenningu að svo miklu leyti sem samverkamenn hans gátu dæmt um. Þekking hans og skilningur kom sér einkar vel þegar mörkuð var stefna og grundvöllur safnaða við stofnun þeirra á kristniboðssvæðinu í Mansjúríu. Þetta var mjög mikilvægt því að öryggisleysið og óróinn varð mikill þegar aðrir reyndu síðar að ná fótfestu á svæðinu. Bæði kaþólskir og mótmælendur gerðu sér far um að afla sér áhangenda. Sumir þeirra voru ekki lausir við að reyna að fiska þar sem aðrir voru fyrir með net sín og höfðu orðið varir. Að sjálfsögðu olli þetta ýmiss konar truflun. Á slíkum tímum var stefnan hrein og skýr hjá Pang. En því var ekki að leyna að Pang hafði líka sínar veiku hliðar. Ein þeirra var mikil fastheldni hans sem stundum olli því að hann varð beinlínis rammstaður. Ákafinn varð íhaldssemi. Það stuðlaði ekki að því að greiða úr flækjum. Um skeið bar töluvert á „heimatrúboði" öldungakirkjumanna. Þeir létu töluvert að sér kveða í hópum sem störfuðu á kristniboðssvæði Noko-héraðs þar sem Pang var formaður lútherskra kristniboða. Árekstrar urðu æ tíðari. Ekki verður sagt að neinn af þessum hópum hafi verið sérstaklega kristilegur. Þeir byrjuðu að uppnefna lútherska menn og kalla þá leng-dau-ming-bai, köldu skynsemina. Voru Pang og fylgismenn hans þá ekki seinir á sér að kalla hina ku-du-reh-sin, þá heimsku glóandi. En þessi sorgarsaga fékk góðan endi. Friður og sættir komust á og eftir það vann allt þetta fólk saman, hlið við hlið í besta skilningi. Þegar nokkur hluti heimatrúboðsfólksins flutti burt frá Noho gengu þeir, sem eftir urðu, í söfnuð Pangs. Pang þekkti bæði gleði og ábyrgð þess að vitna. En augljóst var að það kostaði hann mikla baráttu. Hann þarfnaðist hugrekkis og kraftar andans, ekki síst þegar Japanir höfðu hernumið landið. Þá dýrkuðu Japanir keisarann. Trúmál voru í hrærigraut. Hinn þjóðholli og stolti Pang tók líka nærri sér að fólkið hans þurfti að lúta yfirdrottnun útlendinga. Þetta voru erfiðir tímar. Einu sinni var þess krafist að Pang kæmi á skrifstofuna Hsieh ho hui, stofnun sem vann að samstarfi Kínverja og Japana. Hinir einkennisklæddu félagar í stofnuninni lögðu fast að Kínverjum að gerast líka félagar. Meðan Pang sat þar á skrifstofunni varð hann að hlýða á það hvernig hæðst var að kristindómnum. Hann gat ekki setið rólegur undir þessu tali. Hann fann að hann varð að standa upp og vitna og játa hver afstaða sín væri, hvað sem það kostaði, þó að áhættan væri mikil. Marga daga eftir þetta beið hann þess að hann yrði tekinn fastur og farið með hann í burtu. En ekkert gerðist þótt undarlegt væri. Guð einn veit hvort lifandi fræ hafi á þessum degi fallið í jarðveg einhvers þurfandi og leitandi hjarta. Sagan um Pang endar nú hér, hérna megin við bambustjaldið. Um örlög hans veit Guð einn. En um starf þessa samverkasmanns okkar á kristniboðssvæðinu eiga þessi orð við: „Sáðmaður gekk út að sá og sumt sæðið féll í góða jörð." |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
