| Vöxtur og erfiðleikar í Kolme |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 14:11 |
|
Frásögn frá Konsó, Eþíópíu Höfundur: Skúli Svavarsson Kolme heitir suðvesturhluti Konsóhéraðs í Eþíópíu. Þar er byggð dreifðari en annars staðar í Konsó. Lítið er um stór þorp en hver fjölskylda býr út af fyrir sig, oftast þar sem hún hefur akrana sína. Þegar þetta er skrifað eru ekki nema fjögur ár síðan kraftur kom í vakninguna þar. En þegar vakningin kom vildu allflestir íbúanna á skömmum tíma trúa á Jesú Krist. Jesús Kristur var umræðuefnið þar sem fólk hittist. Það var mjög mikil eftirspurn eftir fræðslu í Guðs orði og erfitt að hjálpa öllum sem báðu um hjálp. Þeir sem mætt höfðu Kristi og eignast samfélag við Guð vitnuðu fyrir nágrönnum sínum um allt það sem Kristur hafði gert fyrir þá. Þessi persónulegi vitnisburður snart þá sem hlustuðu. Hér var fólk sem allir þekktu. Áður höfðu þeir verið í sömu andlegu neyð og fólk flest í Konsó. Nú voru þeir orðnir nýir menn og höfðu losnað úr öllum fjötrum hins gamla átrúnaðar. „Jesús er sterkari en Satan og andarnir," var vitnisburður þeirra og hann var borinn fram með miklum krafti og sannfæringu. Það lá reynsla að baki því sem sagt var, á því lék enginn vafi. Kirkjurnar risu hver af annarri. Kristnir söngvar heyrðust alls staðar. Fólk gekk langar leiðir til þess að fá að heyra Guðs orð. Á göngu sinni söng það hástöfum kristilega söngva. Það fór andlegur blær yfir landið. Jesús var kominn til Kolme. Ekki voru allir jafnánægðir með þessa breytingu. Töframenn, höfðingjar og ráðamenn, sem drottnað höfðu yfir fólkinu og hagnast á fáfræði þess og vantrú, voru vægast sagt reiðir. Satan sjálfur notaði svo þessa menn til þess að brjóta niður og eyðileggja það sem Guð hafði látið gerast. Hann var með allar klær úti og beitti óspart vopnum sínum, svikum og lygi. En það gagnaði lítið. Guðs ríki fór sigurför. Nafn Jesú var á allra vörum. Áróðurinn gegn þeim sem byrjað höfðu að trúa á Jesú var hertur. Hópum, sem gengu syngjandi til kirkju, var tvístrað og jafnvel skotið að þeim. Þeir voru ákærðir fyrir að vera með hávaðasöng á almannafæri. Höfðingjarnir leigðu fólk til þess að ráðast á kristna menn og misþyrma þeim. Þeir reyndu að rífa og brenna kirkjurnar en hinir kristnu byggðu þær jafnharðan aftur og þá stærri en þær höfðu verið. Einnig gerðist það, þegar byggja átti kirkju að nýju, að söfnuðurinn skipti sér í tvo hópa og byggði kirkju á tveim stöðum. Kirkjur stóðu því þéttar en fyrr. Þá kvörtuðu höfðingjarnir yfir því allt of stutt væri á milli kirknanna. Þeir sendu bréf til yfirvalda og þar sagði að kirkjurnar tækju mikið pláss þar sem áður hefði verið ræktað land og fólk væri hætt að vinna en syngi bara sálma og vitnaði hvert fyrir öðru. Lögreglan í Kolme gekk í lið með höfðingjunum og töframönnunum. Kristnir menn voru þá fangelsaðir unnvörpum án nokkurs tilefnis. Þegar lögreglan las á aðalmarkaðstorginu yfirlýsingu herstjórnarinnar í landinu um að landið væri sósíalískt ríki bætti yfirlögreglumaðurinn við annarri yfirlýsingu um að lúthersku kirkjunni væri ekki lengur heimilt að starfa. Það átti að loka öllum kirkjum hið bráðasta og refsa leiðtogum þeirra og starfsmönnum. Starfsmenn kirkjunnar í Kolme skrifuðu niður yfirlýsinguna og sendu boð til kristniboðsstöðvarinnar um hvað væri að gerast. Daginn eftir fengum við lögreglustjórann í Konsóhéraði með okkur og héldum til Kolme. Það var best að kryfja þetta mál til mergjar. Þegar við komum til markaðstorgsins í Kolme var þar múgur og margmenni enda þótt ekki væri markaðsdagur. Augljóst var að mikil ólga var í fólkinu. Yfirlögreglumaðurinn í Kolme varð undrandi yfir að sjá okkur, ekki síst yfirmann sinn, lögreglustjórann. Hann heilsaði okkur með skjálfandi röddu og sagðist vera ánægður yfir að við skyldum koma og heimsækja sig. Okkur var boðið að drekka kaffi heima hjá honum. Að lokinni kaffidrykkjunni vildi hann ræða við lögreglustjórann í einrúmi. Við gengum því út og töluðum við fólkið á meðan. Fólkinu þóttu yfirlýsingar herstjórnarinnar um að loka kirkjunum einkennilegar og það spurði um margt. Það virtist reiðubúið til átaka. Við gátum frætt það um að lútherska kirkjan hefði fullt leyfi til þess að starfa eins og áður. Eftir dálitla stund vorum við kallaðir inn til lögreglunnar ásamt kennurum ríkisskólans á staðnum. Umræður hófust. Yfirlögregluþjónninn sagðist ekki hafa sagt neitt annað en það sem honum hefði verið fyrirskipað að lesa upp. Hann hefði lesið yfirlýsingu herstjórnarinnar á markaðstorginu samkvæmt beiðni lögreglustjórans í Konsó. Það sem hann las hefði hann skriflegt og einnig hefði hann bréf lögreglustjórans um hvar og hvernig yfirlýsingin skyldi lesin. Allt þetta gætum við fengið að sjá. - Hvað um starfsemi kirkjunnar? spurðum við. - Það stendur ekkert um kirkjuna í því sem ég las, var svarið. - Sagðir þú ekkert um að loka ætti öllum lúthersku kirkjunum? spurðum við. - Ekkert. - En þeir sem standa hér fyrir utan hafa aðra sögu að segja. - Já, þá hafa þeir bara misskilið mig eða túlkurinn hefur mistúlkað. - Túlkurinn hefur ekki rangtúlkað því að kennarar okkar skilja bæði Konsómál og amharísku. En lögreglumaðurinn vildi ekki játa neitt, sama hvað við sögðum. Hann var háll sem áll og hafði afsökun fyrir öllu. Hann hafði meira að segja vitni sem vitnuðu honum í hag, höfðingja sem voru honum hliðhollir. Eftir langar og leiðinlegar viðræður játaði hann þó að hafa aðeins rætt svolítið um skólastarf lúthersku kirkjunnar og skólastarf ríkisins í Konsó. Ríkið hafði fullkominn barnaskóla í Kolme en lútherska kirkjan aðeins lestrarskóla. Þegar hér var komið sögu byrjaði hann að ákæra okkur fyrir að standa í vegi fyrir því að börn færu í ríkisskólann. Hann varð nú mjög ákafur og þóttist hafa beint umræðunni inn á nýjar brautir sem væru honum hagstæðari. Hann sagði að allir færu í lestrarskólana en enginn í ríkisskólann. Kennarar ríkisskólans, sem voru viðstaddir umræðuna, voru nú látnir staðfesta þetta. Í byrjun skildum við ekki hvers vegna kennararnir voru boðaðir á fundinn með okkur. Nú varð okkur ljóst að lögreglustjórinn ætlaði að hjálpa undirmanni sínum út úr klípunni. Þá það - fyrst svona var þá komumst við ekki lengra. Það var ekki útlit fyrir að yfirlögreglumaðurinn játaði neitt. Við áttum ekki margra kosta völ. Við sem komum frá kristniboðsstöðinni vildum nú ljúka þessu leiðindamáli sem að sögn lögreglumannsins var ekki neitt mál því hann hefði ekkert sagt nema það sem rétt var og svo kvartað yfir lítilli aðsókn í ríkisskólann. Við lögðum því fram sáttatillögu. Hún var á þá leið að bæði kristniboðinn og yfirlögregluþjónninn í Kolme færu út og héldu hvor sína ræðuna fyrir fólkinu sem biði fyrir utan enda vænti fólkið þess að fá að heyra eitthvað frá viðræðum okkar. Fyrst vandamálið væri skólastarfið lögðum við til að kristniboðinn hvetti fólkið í sinni ræðu til þess að senda börnin sín í ríkisskólann því ekki væri nóg að fara aðeins í lesskóla. En ef kristniboðinn segði þetta yrði yfirlögregluþjónninn að skýra fólkinu frá því að lútherska kirkjan hefði fullt frelsi til þess að starfa í Konsó og hún mætti byggja kirkjur um allt Kolmehérað eftir þörfum. Lögreglustjórinn gaf yfirlögregluþjóninum bendingu um að taka þessu. Hann sá að hann átti ekki annars úrkosti. Málið var útkljáð. Ræðurnar voru haldnar þótt önnur þeirra hafi verið flutt af hálfum huga. Fólkið var ánægt. Seinna skildum við að þetta var aðeins upphaf nýrra erfiðleika. Yfirlögregluþjónninn hafði orðið að viðurkenna lúthersku kirkjuna. En hann hafði jafnframt ákveðið að nota hvert tækifæri til þess að hefna fyrir að hann þurfti að niðurlægja sig og halda ræðu sem var gagnstæð þeirri er hann hafði flutt á markaðstorginu daginn sem yfirlýsingin var lesin. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
