| Heiðingi |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 13:00 |
|
Frásaga frá Pókot, Kenýu Höfundur: Skúli Svavarsson Við göngum fram hjá hrörlegum kofa. Grasið á þakinu er orðið gisið og rytjulegt. Það skýlir vissulega fyrir sólinni en vatni heldur það ekki. Stormur og rigning hafa þvegið moldina af kofaveggjunum svo að myndast hafa stór göt á þá. Á moldarflötinni fyrir framan kofann eru tvær litlar stúlkur, á að giska tveggja og þriggja ára, að leika sér að steinum. Þær eru með skinnpjötlur sem hnýttar eru um mitti þeirra rétt fyrir neðan naflann. Varla er hægt að kalla þetta pils en þetta eru einu klæðin sem þær eiga. Litli bróðir þeirra skríður um í moldinni og tínir eitthvað upp í sig, sjálfsagt til þess að seðja sárasta hungrið. Inni í kofanum liggur móðirin á snjáðu kúskinni sem breitt hefur verið á moldargólfið. Megn svitalykt, blönduð reykjar- og dýralykt, er þar inni. Kofinn er ekki aðeins svefnkofi. Þar er líka eldað á opnum hlóðum, og í öðrum enda kofans er samastaður tveggja geita sem maðurinn hennar á. Konan á skinninu er í svitabaði. Veikar stunur heyrast í henni annað slagið. Hún er fárveik. Við reynum að ná sambandi við hana og spyrjum hvar maðurinn hennar sé. Hún hreyfir sig ekki en svarar í slitróttum setningum að hann hafi ekki komið til hennar í heilan mánuð, að hann eigi margar konur og þurfi ekkert á henni að halda þegar hún sé veik. - Já, en hjálpar hann þér ekki þegar þú ert veik? spyrjum við. Hún snýr sér með erfiðsmunum og horfir á okkur undrandi með blóðsprengdum augum smástund en svarar síðan: - Hann hjálpar mér aldrei. Ég á að hjálpa honum. Honum er alveg sama um mig. Hann hefur engar skyldur gagnvart mér. - En hvað með börnin? - Hann kærir sig ekkert um þau enn þá. Þau eru svo ung að þau geta ekki gert neitt gagn. - En þeim líður illa og þau eru svöng. Tár streyma niður heitar kinnar hennar og hún er klökk þegar hún svarar: - Já, þeim líður illa. Við setjumst niður á steinbekk, sem er við kofaopið, og horfum um stund á þessa óhamingjusömu konu. Hún lokar augunum og gefur frá sér veika stunu. Við bíðum smástund og spyrjum svo enn: - Ferðu ekki til læknis? Aftur líður löng stund án þess að nokkuð heyrist frá henni. En svo segir hún með lágri röddu: - Nei. Ég hafði samband við töfralækninn. Hann sagði að andarnir væru mér reiðir. Ég vissi það líka. Ég hef ekki getað fært þeim fórn. Ég á ekkert til þess að fórna. Nú varð löng þögn en svo leit konan á okkur þar sem við sátum með spenntar greipar og báðum til Guðs fyrir henni, börnunum og manni hennar og fyrir þvÍ að einhver vildi hjálpa henni. Konan hélt áfram að stara á okkur bænaraugum. Það var óþægilegt að horfast í augu við hana því að svipur hennar óróaði samviskuna. Til þess að létta þessari óþægilegu spennu, sem myndast hafði, spurðum við: - Hvað verður þá um þig og börnin? Hún svaraði strax: - Ég veit það ekki. Ég er hrædd. Ég get ekkert gert. Hvað ræð ég við andana? Þannig er heiðnin. Þú getur hjálpað. Viltu gera það? |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
