Stuttur leikþáttur

Höfundur: Skúli Svavarsson
 

1. þáttur

Við Voitóána. Persónur: Ung kona af þjóðflokki Tsemaimanna, heldur á nýfæddu barni. Maður frá Íslandi í heimsókn.
 
Aðkomumaður:     Hvers vegna ertu svona sorgmædd?
Konan:     Ég þarf að fórna barninu mínu, kasta því í fljótið.
Aðkomumaður:      Hvað ertu að segja? Hvers vegna?
Konan:     Ég varð ófrísk meðan ég var með fyrra barnið mitt á brjósti. Ég ætlaði að leyna því, því að andarnir reiðast þegar slíkt gerist. Þeir krefjast þess að barninu sé kastað í fljótið eða fyrir villidýrin. En það er ekki hægt að leyna þessu. Bæði fólkið og andarnir vita hvað hefur gerst. Nú eru þeir reiðir. Mér líður svo illa. Það er eins og að rífa úr sér hjartað að þurfa að kasta barninu í fljótið. Voii, voii, ú, ú, ú....
Aðkomumaður:     Gerðu það ekki. Þetta er bara rugl.
Konan:     Þekkir þú reiði andanna?
Aðkomumaður:     (horfir undrandi á konuna, svarar ekki.)
Konan:     Ég verð að gera það sem andarnir fyrirskipa. Ég verð að eignast frið. Óttinn við andana er að gera út af við mig. (Hún kastar barninu í fljótið og grætur sárt og skerandi, hleypur síðan í burtu.)
Aðkomumaður:     (horfir undrandi á eftir konunni, segir við sjálfan sig) Getur þetta verið? Er þetta veruleiki eða vondur draumur?
    

2. þáttur

Í stofu á Íslandi. Persónur: Maðurinn, sem hafði farið til Voitó, og fjórir vinir hans.

Maðurinn:     (segir frá ferð sinni og frá konunni við fljótið, greinir einnig frá því sem hann heyrði um siði fólksins í Voitó.) Það eru fleiri börn sem eru ógæfubörn en þau sem fæðast við sömu kringumstæður og börn konunnar sem ég talaði við. Börn, sem fá fyrstu tennur í efri góm eru líka ógæfubörn.  Til skamms tíma var engin sjúkrahjálp í dalnum. Kristniboðarnir í Konsó komu þangað einstöku sinnum í heimsókn. Það eru um 90 km frá Voitó til sjúkraskýlisins í Konsó. Þangað var styst að fara og vegurinn vondur. Svo byggðu íslenskir kristniboðar þar kristniboðsstöð svo að nú er þar sjúkrahjálp. (Tekur fyrir augun og stynur.) Þarna ríkir hræðileg fáfræði og neyð á öllum sviðum.
1. vinur:     Ég hafði ekki hugsað út í að heiðingjunum liði svona. Það verður að gera eitthvað við þessu.
2. vinur:     Þetta er hræðilegt. Okkur líður vel. Nú skil ég líka betur hvað það er gott að þekkja Jesú.
3. vinur:     Það er ekki hægt að hugsa um þetta án þess að gera eitthvað í málinu.
4. vinur:     Hver á að gera eitthvað?
Maðurinn:     Eigum við kannski að gera eitthvað?
Vinirnir:     Viiið?
Maðurinn:     Ég hef reynt að ýta þessu frá mér en þetta kemur alltaf aftur upp í huga mér, sérstaklega þegar ég hlusta á Guðs orð. Það er eins og Guð sé alltaf að minna mig á hvernig heiðingjunum líður.
Vinirnir:     (horfa fyrst á manninn en líta svo undan, verða niðurlútir, þegja.)
Maðurinn:     Minningin frá Voitó lætur mig ekki í friði. Hún ásakar mig. Samband mitt við Guð er líka þvingað og óeðlilegt. Ég hef brugðist Guði og heiðingjunum. Ég hugsa allt of mikið um sjálfan mig og að ég hafi það gott og skemmtilegt. Það er ekki rétt. Og svo líður þeim illa af því að ég sendi þeim ekki boðin um Jesú.
1. vinur:     Ég ætlaði að stinga upp á því að við færum í bíó en mér finnst það ekki rétt viðbrögð við því sem við höfum heyrt. Ég verð að játa að ég hugsa oftast fyrst um sjálfan mig og gleymi öðrum. Hvað er hægt að gera við því?
2. vinur:     Ég held við ættum að stofna kristniboðshóp sem hefur að markmiði að heiðingjarnir fái að heyra um Jesú. Þá getum við beðið fyrir starfinu og tekið samskot og þannig haldið okkur við efnið.