| Einkennilegur kirkjugarður |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 15:48 |
|
Frásaga frá Madagaskar Höfundur: María Kjöllesdal Þýðandi: Magnús Guðmundsson Þér fellur það ef til vill ekki að ganga um kirkjugarð. Enda þótt grafirnar séu oft fallega skreyttar nýjum blómum, þá veistu að undir legsteininum fagra og litfögru blómunum hvílir líkami manns, manns sem þú hefur þekkt og þótt vænt um. Þú finnur til hryggðar og sársauka. Samt sem áður ætla ég í dag að fara með þig í grafreit. - Og fara með þig langa, langa leið, allt til Madagaskar. Eins og þér mun ef til vill kunnugt eru þar suður frá grafir margra kristniboða og það norskra kristniboða og einnig grafir barna. Á þessar grafir hafa verið settir legsteinar með krossi og nöfnum. Þeir standa þarna og segja frá því að nokkrir menn urðu að deyja til þess að þjóð Gassa gæti fengið að heyra gleðiboðskapinn um Jesú. Ef steinarnir gætu talað mundir þú heyra merkilegar og hrífandi frásagnir. Til eru margir slíkir grafreitir á Madagaskar en engan þeirra skulum við þó heimsækja að þessu sinni heldur bandarískan kirkjugarð. Á hvítasunnuhátíð fyrir nokkrum árum stóð ég fyrir framan langa legsteinaröð í grafreitnum í Manasoa á Suður-Madagaskar. Ég las hvert norska nafnið eftir annað, enda voru flestir fyrstu bandarísku kristniboðarnir á Madagaskar af norskum ættum. Margt fólk í blóma lífsins hafði endað ævi sína og verið jarðsett hér í sólbrenndri jörð Madagaskar. En þegar við litum um öxl sáum við að við höfðum snúið bakinu að mörgum smásteinum, sem höfðu verið látnir á jörðina fyrir framan grafir kristniboðanna. Þetta voru venjulegir steinar, án nafna eða nokkurrar áritunar, hver röðin af annarri. - Hvers vegna voru þessi steinar látnir þarna? spurði ég bandarískan kristniboða sem var með okkur. - Þetta eru steinar til minningar um börn sem fæddust á vondum dögum og foreldrarnir báru út í skóginn eða létu á mauraþúfur. Sumum slíkum börnum gátu kristniboðarnir bjargað en flest þeirra dóu. Hjálpin kom of seint. Konan, sem svaraði mér, hafði sjálf verið kristniboði mörg ár og við höfðum skömmu áður lesið nafn föður hennar á einum legsteininum. Hún vissi vel hvað hún talaði um. - Hvers vegna gerðu foreldrarnir þetta? Þótti þeim ekki vænt um börnin sín? - Jú, vissulega. En særingamaðurinn og jafnvel stundum amman sögðu að börn, sem fædd voru á ákveðnum dögum, mættu ekki lifa. Það mundi hafa í för með sér óhamingju fyrir alla ættingja barnsins og jafnvel allt þorpið ef foreldrarnir losuðu sig ekki við það. Þannig lifði fólkið í stöðugum ótta og skelfingu, í svartara myrkri en þú getur gert þér í hugarlund. En nú kannt þú að segja að langt sé um liðið síðan þetta átti sér stað. Þá get ég sagt þér að ekki er nema ár síðan ég hitti eitt af þessum börnum sem fæddust á vondum degi og voru borin út til þess að deyja en var bjargað af kristniboðum. Þegar þetta er ritað er hann varaforseti Madagaskars og góður, kristinn maður. Ljósið kom til Madagaskars. Það eru rúm 150 ár síðan fyrstu kristniboðar mótmælenda komu hingað. Nú er bannað að bera út börn. En enn þá lifa margir í myrkri og trúa á illa anda og öfl vonskunnar. Meðal annars er því trúað í mörgum ættflokkum að það boði óhamingju ef kona eignast tvíbura. Það er ekki auðvelt að ala önn fyrir þeim báðum. Við hverfum nú burt frá þessum einkennilega kirkjugarði. En vissulega höfum fengið nóg um að hugsa og þakka fyrir, við sem eru fædd og upp alin í Noregi. Á heimleiðinni komum við til skólamiðstöðvarinnar í Besaha. Þar hittum við glaða æsku í starfi og leik og heyrum hana syngja eins og gassisk æska ein getur sungið, um nýja lífið sem æskan þar hefur nú öðlast í trúnni á Jesú Krist. Og ég trúi því að við getum öll tekið undir sönginn: Ó, þökk að náð náð sú var mér veitt sem vakti hjarta mitt. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
