Frásaga frá Indlandi

Höfundur ókunnur

Þýðandi: Magnús Guðmundsson

Tvær litlar stúlkur, systur, genga síðla dags eftir götu í Lundúnum í Englandi.

- Líttu á! Hvað er þetta? varð annarri þeirra að orði. Hún beygði sig niður og tók upp silfurskilding.

- Einhver hlýtur að hafa týnt honum, sagði hún og skoðaði skildinginn. - En hvernig eigum við að finna eigandann?

- Þetta er nákvæmlega fyrir brúðunni sem við sáum áðan í búðarglugganum. Þar stóð að hún kostaði einn skilding.

- Já, en þú getur ekki haldið skildingnum. Þú átt hann ekki. Muni, sem finnast, á að afhenda lögreglunni.

- Já, það skulum við gera. Þarna á götuhorninu stendur lögregluþjónn.

Þær hlupu til lögregluþjónsins og sýndu honum skildinginn sem þær sögðust hafa fundið og því vildu þær fá hann til þess að koma peningnum til skila.

En lögregluþjónninn hló bara að þeim. - Ég veiti ykkur leyfi til þess að halda peningnum. Þá getið þið keypt fyrir hann hvað sem þið viljið. Það er engin leið að hafa uppi á eigandanum. Slíkir smápeningar finnast hér á götunum á hverjum degi, í þúsundatali. Kaupið ykkur tvær súkkulaðistengur fyrir hann eða tvær kökur í brauðgerðarhúsi. Þið getið farið með það heim til móður ykkar.

Súkkulaðistangir? Kökur? Nei, þær vildu kaupa brúðu.

Þær hlupu í áttina til búðarinnar eins hratt og þær gátu, fóru inn og keyptu brúðuna. Hún gat hreyft handleggi og fætur.

Þær höfðu þegar ákveðið hvað þær ætluðu að gera við brúðuna. Auðvitað átti að senda hana til heiðingjanna.

Stúlkan, sem stjórnaði barnadeildinni, hafði oft sagt þeim að telpur á Indlandi væru mjög hrifnar af brúðum og að kventrúboði, sem starfaði á Indlandi, hefði beðið um það í bréfi, sem hún sendi kristniboðsfélaginu, að fá nokkrar brúður í næstu jólasendingu.

Nú átti að afgreiða jólasendinguna morguninn eftir. Það voru því síðustu forvöð ef þessi brúða átti að geta komist með. Hún varð að komast með. Og auðvitað var það þess vegna sem þær höfðu fundið skildinginn.

En föt varð hún að fá. Ekki var hægt að senda nakta brúðu til Indlands. Móðir telpnanna átti nokkra efnisafganga. Hún settist strax við saumavélina og saumaði kjóla og hatt og líka þurfti að prjóna sokka. Brúðan átti að vera fín í alla staði. Loks var hún vel búin.

- En mamma, hana vantar kyrtil.

- Já, en ég á víst ekki fleiri afganga, svaraði móðirin.

En þegar kommóðuskúffan var dregin út fundu telpurnar þar allstóra, bláa pjötlu.

- Þetta megið þið fá ef þið kærið ykkur um, sagði móðirin.

- Já, en pjatlan er blá, mamma.

- Hvað gerir það til?

- Það gerir mikið til. Stúlkan sagði okkur um daginn að ekki þýddi að senda neitt til Indlands sem væri blátt. Þann lit gætu Indverjar ekki þolað.

En móðirin átti ekkert annað og brúðan var því látin í bláan kyrtil með hvítum leggingum.

Nú var komið kvöld. Brúðan var vafin inn í umbúðapappír. Morguninn eftir átti að fara með hana til stúlkunnar sem stjórnaði barnadeildinni.

Árla morguns hlupu báðar telpurnar af stað með pakkann sinn. Þær hringdu dyrabjöllunni og stúlkan kom til dyra. Þær sögðu henni frá erindi sínu.

- Þetta var slæmt, sagði stúlkan. - Í gærkvöldi var allt látið niður í kassann og nú á að fara að negla lokið á hann. Kassinn er alveg fullur og engu meira í hann hægt að troða.

- En þessi pakki verður að komast með. Það er brúða, sagði önnur telpan.

- Nei, það er engin leið, telpur mínar.

- Ó, jú, hann verður að komast með.

- En það er búið að skrifa á alla pakkana nöfn þeirra, sem eiga að fá þá, og frá hverjum þeir eru. En á ykkar pakka er ekki skrifað neitt. Hann er alveg ómerktur.

- Góða kona, gerðu það fyrir okkur að láta pakkann fara með.

Og hann fór með. Hann var efst í kassanum, ofan á öllum hinum pökkunum. Og brátt var kassinn kominn um borð í skip sem sigldi yfir úthafið mikla og ætlaði alla leið til Indlands.

Nú víkur sögunni til Indlands. Þar hafði fursta nokkrum dottið það í hug að kona sín yrði að læra ensku. En hún var mjög ung, já, barn að aldri því að barnagiftingar hafa tíðkast á Indlandi. Furstanum fannst leiðinlegt að kona sín yrði að sitja steinþegjandi þegar hún væri með fínum, enskum dömum af því að hún gæti hvorki skilið né talað ensku.

Hann gerði því enskum kvenkristniboða orð og lét spyrja hana hvort hún vildi kenna furstafrúnni ensku því að hún væri eina konan sem þar væri og gæti tekið það að sér.

- Já, það skal ég gera með mestu ánægju.

- En þú skilur það, bætti furstinn við, - að ég vil ekki að þú segir henni neitt frá trú þinni. Þú mátt ekki heldur láta hana lesa neitt í Biblíunni þinni.

- En þá verð ég að segja nei. Ef ég á að kenna frúnni ensku verð ég að láta hana lesa í Biblíunni. Án þess get ég ekki kennt henni ensku.

Furstinn þagði alllanga stund og hugsaði sig um.

- Jæja þá, sagði hann loksins og yppti öxlum. - Láttu hana þá gera það. Ég veit það vel að þú ert eina konan hér sem getur kennt henni ensku.      

Upp frá þessum degi kom kristniboðinn reglulega á hverjum degi til bústaðar furstans. Litla, unga furstafrúin tók miklum framförum. Henni gekk vel að læra.

En löngu áður en hún gat talað enskuna vel hafði kennarinn hennar margoft sagt henni frá merkingu þess sem hún las í Biblíunni, frá Kristi, lífi hans, dauða og upprisu, frá gamla fagnaðarboðskapnum um vald og náð Jesú Krists og frá allri elsku hans og kærleika.

Eitt sinn leit unga frúin upp úr bókinni og spurði: - Trúir þú því að Guð heyri einnig bænir indverskra kvenna?

- Já, ég er alveg viss um það að Guð vill bænheyra þær.

- Ertu alveg viss?

- Já, ég er alveg viss.

- Jæja þá, hélt furstafrúin áfram. - Þá ætla ég að reyna Guð. Ég hef beðið hann um að senda mér ákveðinn hlut. Og nú ætla ég að sjá hvort hann svarar bæn minni og sendir mér hlutinn.

- Má ég fá að vita hvað það er sem þú hefur beðið hann um?

- Nei, það færðu ekki að vita núna. Það er leyndarmál mitt. En einhvern tíma síðar mun ég skýra þér frá því.

Kennslukonan spurði einskis frekar en hún bað því meir og af meiri einlægni fyrir nemanda sínum.

Þar kom að furstafrúin sagði: - Kennari, nú vil ég segja þér leyndarmálið.

- Hvert er það?

- Ég hef beðið Guð um það, ef hann heyrir í raun og veru bæn indverskrar konu, að senda mér brúðu. En það á að vera brúða sem hreyft getur hendur og fætur og er í bláum kyrtli.

Kennslukonan varð alveg undrandi. Slíka bæn hafði hún aldrei heyrt. Hún brosti og mælti:

- Í morgun fékk ég skilaboð um það að ný sending væri komin frá Englandi og í þeirri sendingu væru ýmsir munir. Við skulum sjá hvort þar er brúða sem getur hreyft hendur og fætur og er í bláum kyrtli. Annars veit ég að í bláum kyrtli er hún ekki því að ég skrifaði heim og tók það skýrt fram að hér á Indlandi felldi fólk sig ekki við bláan lit.

Næstu nótt kom kennslukonunni ekki dúr á auga. Hún var alltaf að hugsa um þessa undarlegu bæn furstafrúarinnar.

Snemma morguninn eftir kom stóri kassinn. Þegar hann hafði verið opnaður tók kennslukonan fyrst langa listann þar sem skráð var hvað í kassanum var og nöfn viðtakenda og gefenda.

Hún renndi augum hratt yfir listann. Þar voru margar brúður og þær merktar og nafngreindar og hverjir ættu að fá þær og frá hverjum þær voru. Engin ómerkt brúða var þar. Kennslukonunni vöknaði um augu. Hvað mundi furstafrúin segja þegar hún kæmi til hennar og segði frá því að í kassanum hefði ekki verið nein brúða handa henni og að bæn hennar hefði ekki verið heyrð?

Hún varð að athuga kassann betur. Hún tók þá upp lítinn pakka sem var efst í kassanum ofan á öllum hinum pökkunum. Hún sneri honum við til þess að athuga hann betur. Á honum var ekkert númer og ekkert merki, engin áritun eins og var á öllum hinum pökkunum.

Hún tók umbúðirnar utan af honum og sá þá að í honum var brúða. Þessi brúða gat hreyft hendur og fætur. Hún var í sokkum og skóm, með hatt á höfði - og í bláum kyrtli!

Kennslukonan hraðaði sér heim til furstans. Hún þaut inn úr dyrunum og til furstafrúarinnar. Hún rétti henni brúðuna. - Lítið nú á. Guð hefur heyrt bæn yðar.

Unga furstafrúin tók við brúðunni. Hún starði lengi á hana. Tárin runnu niður kinnar hennar. Svo sneri hún sér að kristna kennaranum sínum og sagði hljóðlega:

- Ég hef aðeins sagt þér helminginn af leyndarmálinu en nú ætla ég að segja þér hinn helminginn. Ég lofaði Guði því, ef hann heyrði bæn mína, að þá skyldi ég þjóna honum alla ævi. Og það ætla ég nú að gera. -

Skildingur dettur niður á götu í Lundúnum. Brúða er keypt fyrir skildinginn. Hún er klædd í bláan kyrtil og send til lands þar sem fólki geðjast ekki að bláa litnum. Á síðustu stundu er hún látin í kassann. Hún er ómerkt, ekkert sagt um það hver eigi að fá hana né frá hverjum hún er.

Það var hinn lifandi Guð sem horfði á þegar skildingurinn féll niður á götuna í Lundúnum. Og augu hans hvíldu á indversku konunni sem þráði samfélag við hann.

Guð heyrir bænir.