| Rahab |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 14:12 |
|
Frásaga frá Pókot, Kenýu Höfundur: Skúli Svavarsson Rahab var einstæðingur. Hún hafði verið gift og eignast börn en fátækt og sjúkdómar höfðu leikið hana illa. Hún missti bæði manninn og börnin. Nú flakkaði hún um og betlaði. Hún átti engan samastað. Föt, ef föt skyldi kalla, hengu í tætlum utan á henni. Þar var tuska við tusku og bót við bót. Hvert sem hún fór bar hún aleiguna með sér. Það voru nokkrar blikkdósir og druslur. Börnin óttuðust hana. Fullorðna fólkið hló að henni og hæddist að henni. Við reyndum að hjálpa henni en hún var tortryggin og hrædd og hljóp í burtu ef við yrtum á hana. Rahab kom oft þar sem við vorum að prédika og virtist hlusta með athygli. En hún forðaðist að tala við okkur. Við vissum því ekki hvernig henni var innanbrjósts eða hvaða áhrif Guðs orð hafði á hana. Það var sárt að sjá þessa konu nærri daglega á kristniboðsstöðinni án þess að fá tækifæri til þess að gera eitthvað fyrir hana. Dag einn datt Rahab og slasaðist. Hún komst af sjálfsdáðum inn í tóman kofa rétt við slysstaðinn. Þar lagðist hún fyrir framan hurðina svo að enginn gat komist inn í kofann. Þeir sem áttu heima á staðnum vildu koma henni út en hún svaraði ekki þegar talað var við hana. Boðberar komu á kristniboðsstöðina og sögðu frá því sem gerst hafði og báðu okkur að fara með hana á sjúkrahús. Við brugðumst skjótt við. En Rahab vildi ekki tala við okkur heldur. Hún stundi og virtist vera sárþjáð en engin leið var að fá hana til þess að færa sig frá hurðinni svo að unnt væri að komast inn og athuga meiðslin. Þegar kvöld var komið gáfumst við upp. Daginn eftir reyndum við aftur. Við heyrðum stunur innan úr kofanum og skildum að henni leið mjög illa. Þó var engin leið að fá að komast inn. Þennan dag svaraði hún okkur annað slagið. Við komumst því að raun um að hún hafði meitt sig í fótinn. Hún þáði líka vatn en engan mat. Við buðumst til að hjálpa henni og fara með hana á sjúkrahús en hún þvertók fyrir það og sagði: „Það vill enginn hjálpa mér. Það hefur aldrei neinn hjálpað mér. Hvers vegna ætti einhver að gera það núna þegar ég er veik og enginn hagnast á því að rétta mér hjálparhönd? Ég trúi því ekki að neinn sjái sér hag í því að hjálpa mér." Þetta sagði hún af sárri reynslu. Í heiðninni ríkir miskunnarleysi og harka. Sannur kærleiki, sem vill liðsinna án þess að græða á því, er sjaldgæfur. Enn urðum við frá að hverfa án þess að fá að koma inn í kofann þar sem hin sárþjáða kona lá. Þriðja daginn var Rahab orðin mjög máttfarin. Við gátum því komist inn í kofann. Hún var lærbrotin og fóturinn mjög bólginn. Við ræddum um að bera hana inn í bílinn og fara svo til næsta sjúkrahúss. Þegar Rahab heyrði það tók hún viðbragð og mótmælti harðlega. Það var eins og nýtt líf færðist í hana og hún varð mjög áköf: „Á sjúkrahúsið fer ég aldrei. Þeir gera út af við mig þar." Við máttum fara með hana á kristniboðsstöðina og hjálpa henni þar en alls ekki á sjúkrahúsið. Við reyndum að koma henni í skilning um að á stöðinni hefðum við enga aðstöðu til þess að hjálpa henni, hún yrði að komast á sjúkrahús. Þá kvaðst hún heldur vilja deyja þar sem hún væri. Það var mjög af henni dregið. Smám saman dvínaði ákafinn og hún féll í mók. Meðan hún var rænulaus tókum við hana og bárum inn í bílinn. Okkur fannst ekki hægt að láta hana liggja þarna Við héldum nú sem leið lá til næsta sjúkrahúss. Rahab var svo illa á sig komin að hún gat ekki fylgst með hvert við fórum. Sjúkrahúsið var yfirfullt. Eftir dálitlar umræður við starfsfólkið var okkur vísað á rúm þar sem við máttum leggja hana. Þegar starfsfólkið var farið að huga að henni fórum við á brott í trausti þess að nú væri Rahab í tryggum höndum og henni myndi fljótlega batna. Nokkrum dögum seinna spurðum við hvernig Rahab liði. Okkur brá illa þegar við heyrðum að hún væri dáin. Hvernig gat það verið? Hún var bara lærbrotin og brotið var ekki slæmt. Að vísu var hún máttfarin þegar við komum með hana en við töldum að hún mundi styrkjast ef hún fengi næringu. Sjúklingurinn, sem lá í næsta rúmi við Rahab, sagði okkur að Rahab hefði ekki dáið vegna meiðslanna. Hún hafði dáið úr hungri. Þegar gefa átti Rahab að borða sýndi hún einhvern mótþróa og starfsfólkið hætti þá að sinna henni. Það var erfitt að kyngja þessu. Rahab hafði þá á réttu að standa. Hún vissi hvað beið hennar á sjúkrahúsinu. Hún þekkti kærleiksleysið sem ríkir í heiðnu þjóðfélagi. Hvaða hagur er í því að hjálpa konu eins og Rahab? Hún er ekki tengd mér og þar að auki af öðrum þjóðflokki en ég. Þannig hugsar heiðinginn. Það er mikil þörf á að byggja sjúkrahús í hinum vanþróuðu löndum. En það er ekki nóg. Það varður að byrja á því að breyta hjarta og huga fólksins svo að það fari að elska náunga sinn hver sem hann er og í hvaða stétt og stöðu sem hann er. Þess vegna er þörf á kristniboði. Já, það er grundvallarþörfin sem allt annað byggist á. Það sem Jesús sagði í Fjallræðunni á við hér sem annars staðar: „Leitið fyrst ríkis Guðs og réttlætis." Þegar kærleiki Krists fer að ríkja og óttinn við myrkraöfl heiðninnar víkur er tíminn kominn til að byggja sjúkrahús því sjúkrahús verður að hafa starfsfólk sem ber umhyggju fyrir sjúklingunum og þorir að sýna það í verki. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
