| Hsin Ming - Flóttadrengurinn sem eignaðist nýtt heimili |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 13:03 |
|
Frásaga frá Tævan Höfundur: Eli Aarsheim Þýðandi: Magnús Guðmundsson Flóttamannakofarnir eru hlið við hlið og styðja hver annan. Ef einn þeirra dytti mundi öll röðin fylgja með og falla um koll eins og spilaborg. Kofarnir styðjast að aftanverðu við steinsteypumúrinn sem er með fram járnbrautarteinunum. Í hvert skipti sem járnbrautarlest þýtur þar fram hjá, og það er oft, þá hristast kofarnir eins og í jarðskjálfta. Fyrir utan opið á aumasta kofanum - dyr eru ekki á honum - situr Enlai á hækjum sér og þvær sér. Hún er með lítið handklæði úr grófu efni. Hún vindur það upp úr volgu vatni sem hún hefur í ryðgaðri blikkskál. Við hlið hennar eru þrjú minni systkini hennar sem öll eiga líka að þvo sér þennan morgun. Það er sunnudagur og þau eru að búa sig í sunnudagaskólann. Faðir þeirra situr á lágum tréstól í kofaopinu og horfir kæruleysislega á fólkið sem gengur þar fram hjá á þrönga gangstígnum. Hann hóstar og spýtir hrákanum langar leiðir og er viss um að hitta göturennuna. Þar rennur lækur sem er kolmórauður og ber með sér alls konar rusl og óþverra. Inni í kofanum eru tvíburarnir og vilja fá morgunmat. Þeir eru tæplega tveggja ára gamlir. Á rúmstokknum á sameiginlegu rúmi fjölskyldunnar situr móðirin. Hún er blind. Hún er að reyna að gefa litla, fjórða barninu vatn úr pela með túttu en barnið tottar og kjökrar. Barnið er eins og beinagrind með húð. Sultur og vöntun á umhyggju og aðhlynningu, flugur og mýbit virðast hafa svipt það orku og lífslöngun. Það getur ekki lengur hreyft höfuð og hendur. Þá ber þar að hjúkrunarkonuna frá heilsuverndarstofunni. Hún nemur staðar og fer að tala við Enlai sem hún þekkir úr sunnudagaskólanum. Enlai segir henni frá litla bróður sínum, hann sé mikið veikur og muni brátt fara til feðra sinna, þ.e. deyja. Hjúkrunarkonan fer inn í kofann og lítur á föla aumingjann. Hún sér undir eins að barnið muni deyja fái það ekki hjúkrun og umönnun. Hún býðst til að taka barnið með sér á kristilega sjúkrahúsið. Foreldrarnir segja að þau eigi mörg börn en hafi svo lítinn mat að hún megi gjarna fá aumingjann. "Hann deyr hvort sem er. Og þá þurfum við ekki að kaupa mottu til að vefja utan um líkið," segir faðirinn kæruleysislega. Móðirin lyftir litla barninu upp og þrýstir því að sér áður en hún fær hjúkrunarkonunni það. Á sjúkrahúsinu fékk litli drengurinn góða hjúkrun, mjólk og fjörefni. Hann fór að braggast. Hann liggur þar ánægður og leikur sér að fingrum sínum. Hann getur hreyft sig og er spriklandi af fjöri þegar hjúkrunarkonan fer höndum um hann - reglulegur kvennaljómi. Þegar hann hafði verið á sjúkrahúsinu þrjá til fjóra mánuði sagði læknirinn að hann væri alheill og þeir gætu ekki haft heilbrigð börn á sjúkrahúsinu. En hvað verður þá um Hsin ming? (Nafnið þýðir nýtt líf, eins og hjúkrunarfólkið kallar hann.) Á hann að fara aftur í fátæklega kofann? Þá verður hann aftur veikur. Og faðirinn vill ekki fá hann heim. Blinda móðirin vill gjarna fá drenginn sinn en hún á hvorki mat né rúm handa honum. En þá býðst læknirinn til að reyna að útvega litla drengnum nýja foreldra. Móður hans líst vel á það. Læknirinn spurði okkur hvort við þekktum nokkurt fólk sem vildi taka barn. Já, já, það voru einmitt hjón í söfnuði okkar hér í Tæpei sem gjarna vildu taka hann. Konan var hjúkrunarkona og maðurinn verkfræðingur. Bæði voru gott, kristið fólk. Það var aðeins eitt sem nýju foreldrarnir kröfðust, að foreldrar drengsins fengju ekki að vita hverjir nýju foreldrarnir væru né hvar þau ættu heima. Blinda móðirin gekk að þeim skilmálum. Enlai leiddi móður sína í síðasta skipti til sjúkrahússins. Nú var litli drengurinn klæddur og ferðbúinn. Móðirin hélt drengnum sínum í faðmi sér, klappaði honum og strauk kinnar hans mjúklega með vinnulúnum höndunum. Það var ekki óeðlilegt að hendurar væru hrjúfar og slitnar. Hún bjó til kekki úr vatni og kolasalla sem Enlai fór með um og seldi. Þessa kekki notaði fólk sem eldsneyti. Enlai og yngri börnin fengu einnig að halda á litla bróður. "Hann er alveg eins og útlend brúða," sagði Enlai og þrýsti honum að bómullarkjólnum sínum. Nú kom hjúkrunarkonan svo að þau urðu að fara. Gengið var frá ættleiðingarskjölunum svo að nýju foeldrarnir fengu drenginn. Þau urðu alveg gagntekinn af honum frá fyrstu stund. Þau önnuðust hann, gældu við hann og dekruðu eins og hann væri mikilvægasta mannveran í heiminum. Hann var skírður á jóladaginn og nýju foreldrarnir voru svo hreykin af honum að allur söfnuðurinn hlaut að brosa og gleðjast yfir hamingju barnsins. En svo komu erfiðleikarnir. Einhverjir slæmir menn, sem áttu heima í grennd við blindu móðurina, reyndu að gabba hana og sögðu henni að það væri lygi að drengurinn hennar hefði fengið gott heimili. Læknirinn hefði leikið á hana. Hann hefði tekið augun og hjartað úr litla drengnum og búið til úr því mjög dýrt lyf. Blinda móðirin varð alveg frávita af hræðslu og bræði og heimtaði að fá að "sjá" drenginn sinn. En því neituðu nýju foreldrarnir. Við vorum meðalgangarar og reyndum að miðla málum en án árangurs. Loks fengum við liðkað svo til að nýja móðirin lét mig fá drenginn. Maður frá sjúkrahúsinu þarna fyrir sunnan kom með blindu móðurina hingað og ég tók drenginn með mér og hitti hana á járnbrautarstöðinni. Þegar hún kom inn í biðstofuna á stöðinni lét ég drenginn í faðm hennar. Hún þefaði og lyktaði af honum eins og ær sem þefar af litla lambinu sínu. Eftir litla stund sagði hún: "Þetta er barnið mitt." Svo þrýsti hún litla drengnum að sér og fór að gráta. Tárin flóðu úr blindu augunum og drupu niður á fína silkijakka drengsins. Enlai var hjá móður sinni og trítlaði í kringum hana. Hún þorði varla að snerta bóður sinn. Hann var svo fínn. En sá litli tók með kröftugu taki í hár móður sinnar og náði hnefafylli. Við setjumst á bekk. Móðirin gleymir öllu. Hún hugsar aðeins um drenginn. Þetta er einhver áhrifamesta sjón sem ég hef séð, blinda móðirin með barnið. Ég gleymdi líka tímanum. Allt í einu uppgötvaði ég að liðnar voru tvær klukkustundir og ég hafði lofað nýju móðurinni því að koma aftur með drenginn eftir eina klukkustund. Svo hringdi ég í síma heim til hennar og sagði henni að allt væri í besta lagi. Hún var næstum því máttlaus af hræðslu því að hún óttaðist að hún væri að missa nýja, litla soninn sinn. Að endingu varð ég að segja móðurinni að ég yrði að fara suður með járnbrautarlestinni, og loksins lét hún barnið frá sér. Ég beygði mig niður og lét Enlai halda á honum. Hún undraðist stórum hve bróðir hennar var í fínum fötum og þorði varla að snerta á honum. Ég stóð á brautarpallinum með litla drenginn og horfði á blindu, vinnuþjökuðu móðurina og Enlai stíga upp í lestina. Hver veit nema Hsin ming taki einhvern tíma próf við háskólann í Tævan og verði mikill áhrifamaður? En hvað verður um Enlai? Munu hún, systkini hennar og leikfélagar búa áfram í flóttamannakofunum? Mun hún ganga um og safna kolasalla og selja eldneytiskekki meðan hún lifir? Eða verður rúm fyrir hana og öll önnur börn úti í sólskininu? Við skulum öll taka þátt í því að útbýta meðal fólksins þeim gæðum sem við höfum hlotið. Biðjum: Minn góði Guð og faðir, þín gæskan um oss sér. Og láttu litlum börnum hér líða eins vel og mér. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
