| Snæklukka |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 12:56 |
|
Saga frá Japan Höfundur: Trygve Sandvik/Þýðandi: Magnús Guðmundsson Snæklukka er einkennilegt blóm. Hún býður kulda og snjó birginn og er undrabarn náttúrunnar. Hún stingur hreina og fallega andlitinu upp í gegnum snjóbreiðuna áður en það getur talist eðlilegt. Hún trúir á vorið. Við sáum eina slíka snæklukku í Japan. Eins og þú getur brátt skilið var hún ekkert venjulegt blóm. Hún var indæl stúlka, 16 ára gömul. Hún varð eftirlætið okkar, ekki aðeins vegna þess hve fríð hún var og aðlaðandi í ytra útliti heldur vegna þess hve gott hjarta hún átti. Nú skal ég segja þér hvers vegna við kölluðum hana Snæklukku. Ég man nú ekki fornafn hennar. Við notuðum sjaldan fornafn í Japan. En ég ætla að kalla hana Harúkó í þessari frásögn. Það hafn hæfir vel Snæklukku því að Harúkó þýðir vor. Harúkó var frá litlu og niðurníddu fiskiþorpi norðarlega í landinu. Fólkið þar var fátækt og þar var ekkert rúm fyrir unglingana sem ólust þar upp. Þess vegna urðu þeir, strax og þeir höfðu þroska og aldur til, að halda í burtu til þess að finna eitthvað sem þeir gætu lifað af. Flestir fóru til stórborganna Tokíó, Ósaka eða Kobe. Harúkó var ein þessara ungmenna. Jafnskjótt og hún hafði lokið námi í barna- og unglingaskóla varð hún að kveðja heimili sitt. Hún grét mörgum bitrum tárum í lestinni til Ósaka. Með aðstoð fjarskylds ættingja fékk hún vinnu á saumastofu. Það var engin fín saumastofa. Hún var í illræmdum bæjarhluta þar sem fólkið var svo slæmt, að hættulegt var að fara þar út eftir að dimmt var orðið. Alls konar ólögleg verslun var rekin þar. Göturnar voru þröngar og óhreinar og húsin gömul og að falli komin og aldrei sást í bláan himin uppi yfir sótugum húsaþökunum, enda er Ósaka höfuðborg reykjarsvælunnar. Forstjóri saumastofunnar var harður og miskunnarlaus. Ungu saumastúlkurnar unnu baki brotnu undir hans stjórn en báru lítið úr býtum fyrir allt erfiðið. Í byrjun fengu þær lítið að borða. Þær höfðu teppi til að breiða yfir sig svo að þær gætu haldið á sér hita þann stutta tíma sem þær máttu sofa. Harúkó var vön erfiðri vinnu en þetta var allt annað en að vera heima hjá mömmu og pabba í systkinahópnum. Þreyta og einmanaleiki fóru að þjaka hana og gerðu hana svo örvilnaða að hana langaði til að deyja. Þetta var ekki neitt til að lifa fyrir. Engir vinir, engar skemmtanir, engin framtíð. Hún hugsaði oft um að strjúka. Stundum komu hættulegar hugsanir, um dimman skurð eða að leggjast á járnbrautarteina þegar hraðlest kæmi á fullri ferð. Margir unglingar svipta sig lífi í Japan. En Harúkó var stöðvuð. Á saumastofunni var útvarpsviðtæki og það var opið seint og snemma. Í útvarpinu var að mestu leyti dægurtónlist og fréttir eða eitthvað því um líkt. En einn sunnudaginn heyrði Harúkó eitthvað alveg nýtt. Það voru fagrir, mildir sálmatónar, og prestur talaði um Jesú, frelsara heimsins. Hún fékk áhuga á þessu og varð hrifin af því sem hún heyrði. Næsta sunnudag gætti hún þess að hlusta aftur og þá ákvað hún að kynna sér þetta sem presturinn talaði um. Hún skrifaði útvarpsstöðinni og bað um að fá að taka þátt í bréfanámskeiði sem „Lútherski útvarpstíminn", eins og dagskrárþátturinn var kallaður, stóð fyrir, hlustendum að kostnaðarlausu. Skömmu síðar fékk hún fyrsta bréfið og meðan hinar stúlkurnar sváfu á ábreiðum sínum á gólfinu kynnti Harúkó sér bréf námskeiðsins og las í litla Nýja testamentinu sem henni var sent með fyrsta bréfinu. Hún var dauðþreytt og hana langaði til að sofa, enda ekki auðvelt að skilja allt þetta nýja. En í hjarta sínu var hún glöð. Gráu, tilbreytingarlausu dagarnir voru orðnir bjartir og einmanaleikinn horfinn. Dag nokkurn fékk hún, ásamt með seinni bréfunum, boðsbréf um að koma í lútherska kirkju sem var dálítið sunnar í Ósaka. Hana langaði strax að hitta annað fólk er trúði á þennan Jesú sem hún var orðin gagntekin af. Þannig kynntumst við Snæklukka. Hún fékk að lokum frí einn daginn í tvær klukkustundir og þá fór hún með fyrstu lestinni til Tesukayama þar sem við áttum kristniboðsstöð og litla kirkju. Við gleymum aldrei fjörmiklu, kátu stúlkunni með geislandi augun. Hún þráði ákaft að læra meira. Hún spurði margra spurninga og varð svo glöð þegar hún fékk svör við þeim. Þegar við heyrðum um lífsferil hennar og sáum að trúin var að festa rætur í hjarta hennar kölluðum við hana Snæklukku. Okkur fannst það nafn hæfa henni vel. Það var hamingjusöm stúlka sem kvaddi okkur þennan dag með ósk um að mega hitta okkur aftur. Og hún kom aftur, eins oft og tækifæri gáfust. Henni fór vel fram. Hún var trúnemi og bjó sig undir að verða skírð. Frá fyrstu stund var hún staðráðin í því að verða kristin. Einn fagran sunnudag að vori til var hún skírð í litlu kirkjunni okkar ásamt nokkrum öðrum trúnemum. Þegar hún beygði sig niður yfir skírnarfontinn féllu gleðitár úr geislandi augum hennar og það var eins og himinninn væri í kringum hana í kirkjunni. Snæklukka var ein af þeim mörgu sem fylgdu okkur til skips þegar við héldum heim að enduðum starfstíma okkar í Japan. Hún var í hópi kristnu unglinganna sem við bundum mestar vonir við. Svo var ég á kristniboðssamkomu heima í Noregi. Þegar henni lauk kom til mín kona og spurði mig hvernig Snæklukku liði og hvað væri af henni að frétta. Ég hafði skrifað svolitla grein um hana í kristniboðsblaðið okkar, Misjonstidende, og farið fram á það að kristniboðsvinir bæðu fyrir henni. Konan kunni frá því að segja að hún hefði beðið fyrir henni á hverjum degi allt frá því hún las þessa grein. Og nú spurði hún mig hvort ég vildi þýða fyrir sig bréf, sem hún hefði skrifað Snæklukku, og senda henni það. Auðvitað varð ég ánægður að geta gert það. Og þannig myndaðist samband milli þessara tveggja kvenna, samband sem var jafninnilegt og samband móður og dóttur. Bréfin komu og fóru. Á jólum og á afmælisdögum sendu þær hvor annarri gjafir. Við komum aftur til Japans. Snæklukka var enn þá á sama vinnustað og sótti stöðuglega kirkju. Nú vorum við flutt á aðra kristniboðsstöð og fengum við því ekki oft tækifæri til að hitta hana. En einn daginn kom hún til þess að tala við mig. Það var orðið svo erfitt að vera kristin, sagði hún. Og aðalástæðan var sú að foreldrar hennar vildu að hún giftist heiðnum pilti sem þau höfðu valið handa henni samkvæmt japanskri siðvenju. Ég hlaut að vara hana við og reyna að telja í hana kjark svo að hún gæti örugg haldið áfram að vera kristin og væri trú frelsara sínum. En nokkru seinna bárust okkur þær frétir að hún væri gift þessum heiðna pilti. Það fór eins og við óttuðumst að hún kom æ sjaldnar í kirkju. Yfir henni hvíldi óvenjulegur kuldablær. Hún var ekki lengur hamingjusöm. Skömmu seinna barst okkur bréf að heiman. Það var frá syni konunnar sem hafði beðið fyrir Snæklukku. Hann sagði frá því að móðir sín væri dáin. Þá skildum við hvers vegna Snæklukka blómstraði ekki lengur. Sú sem beðið hafði fyrir henni var horfin. Þannig liðu nokkur ár. Við höfðum enn þá dálítið samband við Snæklukku. Hún var ekki hamingjusöm. Líf hennar var ömurlegt. Marga raunina varð hún að þola á þessum tíma og henni reyndist erfitt að lifa sem kristin kona. En svo kom annað bréf frá piltinum í Noregi. Hann sagði okkur þær gleðilegu fréttir að hann hefði ákveðið að fylgja Jesú. Og ekki það eitt: Hann ætlaði að lofa því að taka að sér hlutverk móður sinnar og biðja fyrir Snæklukku. Hvernig heldur þú að nú hafi gengið? Þú hefur getið rétt. Upp frá þessu urðu nýir tímar í lífi hennar. Hún byrjaði aftur að blómstra. Nú held ég að þú skiljir hvers vegna ég hef sagt þér allt þetta. Heldur þú ekki að til sé hlutverk ætlað þér á vettvangi fyrirbænarinnar? Þú skalt biðja Jesú að benda þér á það hlutverk. Á þann hátt getur þú leyst af hendi mikilvægt verkefni í kristniboðinu, ef til vill það sem er mest um vert og brýnast í kristniboðsstarfinu. (Naa vil vi lese. Nomi, Noregi 1972) |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
