Sönn saga frá Pókot í Kenýju

María hlóp eftir stígnum. Skógurinn varð þéttari og þéttari. Hún var komin lengra inn í hann en hún hafði nokkru sinni farið. Reipið lá yfir öxlina. Hún hafði falið það undir kjólnum þegar hún hlóp af stað. Enginn mátti vita hvað hún ætlaði að gera.

Hún sá stóran stein og settist á hann. Hún þurrkaði svitann af andlitinu, fól andlitið í höndum sér og stundi. Engum þótti vænt um hana lengur. Ekki eftir það sem gerðist þegar barnið dó.

Í fyrstu hafði manninum hennar þótt vænt um hana. Hún var þá ung. Hún var líka falleg. Margir höfðu sagt það við hana. En það var áður. Núna var allt breytt. Núna gat hún ekki eignast fleiri börn. Og þá var hún einskis virði. Alla veganna ekki hér í Alale.

Maðurinn hennar hafði tekið sér aðra konu. Það var efitt fyrir Maríu því að hin konan gat eignast börn en ekki hún. Hún ákvað því að fara. Henni fannst mamma sín vera eina manneskjan sem elskaði hana. María saug upp í nefið. Hún brast í grát og tárin runnu niður á skinnpilsið hennar. Þannig sat hún lengi.

Eftir smástund leit hún upp og horfði í kringum sig. Hvernig væri að festa reipið í tréð þarna, hugsaði hún. Hún gæti svo klifrað upp í það og….. hoppað. Þar með lyki öllum hennar vanda.

En skyndilega heyrði hún hávaða. Hvað gat þetta verið? María lyfti höfðinu og leit við. Bíll? Þetta var stór vörubíll. Bílsstjórinn sá hana og stöðvaði bílinn. Hann spurði hvort hún vildi fá far með bílnum.

María spurði hann hvert hann væri að fara og hann svaraði til Kachalipa. Hún hoppaði upp á pallinn. Kachalipa! Hvar skyldi það vera? María hafði ekki hugmynd um það. Hún hafði bara heyrt nafnið einu sinni áður. En henni var alveg sama hvert hún var að fara, bara að hún kæmist burt.

Bíllinn var fullur af ókunnu fólki og þegar konurnar spurðu hana hvert hún ætlaði, sagðist hún ætla að heimsækja ættingja. Það var svo langt síðan hún hafði séð þá. Hún ætlaði að hjálpa til á heimili þeirra því þeir áttu svo mörg börn.

Og konurnar kinkuðu kolli og skildu. Engum datt í hug að hún væri að ljúga. Hún var sú eina sem vissi það. En …. kannski var þetta ekki lygi. Ef til vill átti hún fjarskyld ættmenni í Kachalipa.

Ferðin tók langan tíma. Það var komið myrkur þegar þau komu á áfangastað.

- Hvert ferðu? spurði bílstjórinn. Hverju átti hún að svara?

- Ættingjar mínir heita Chefuray, tuldraði hún.

- Jæja. Komdu þá með mér. Ég veit hvar þau eiga heima og ég skal sýna þér leiðina.

Hún átti ættingja í Kachalipa!

María var komin að ókunnu húsi. Ættingjarnir tóku á móti henni. Þeir urðu að gera það. Í Pókot verðurðu að veita ættingja þínum fæði og húsnæði ef hann kemur til þín.

Fyrstu dagana var María spurð mikið en hún vildi ekki segja fólkinu sannleikann. Aldrei skyldi hún gera það. Hún vonaði að ættingjarnir létu hana í friði.

- Má ég bjóða…..finnst þér vín gott, María? Fyrir framan hana stóð Júlíus, maðurinn sem bjó í næsta húsi. Hún leit upp.

- Komdu til mín í kvöld. Við skulum skemmta okkur, mér sýnist þér ekki veita af því. Ég hef tekið eftir því að þú ert döpur. Ég sé það á augunum. Bruggið mitt mun hressa þig.

Henni þótti vænt um þessi orð. Júlíus var góðlegur maður. Hún hafði tekið eftir honum fyrsta daginn. Hún leit upp og mætti augnaráði hans. Hún kinkaði kolli.

- Ég kem. Þakka þér fyrir boðið.

Þetta kvöld breyttist margt í lífi Maríu. Vínið hafði áhrif á hana. Hún drakk og drakk. Að lokum mundi hún ekki eftir því hvar hún var. Og hún byrjaði að segja frá. Frá Alale. Frá móður sinni. Frá barninu sem hafði dáið. Það var eins og skrúfað hefði verið frá krana. Hún lét dæluna ganga. Hún hló. Hún grét. Minningarnar streymdu frá henni, allt það vonda sem hún hafði upplifað.

Margar konur söfnuðust í kringum hana. Þær hlustuðu og hlógu. María sagði þeim frá manninum sínum, hversu slæmur hann hefði verið við hana. Og konurnar steyttu hnefa. Ef maðurinn hefði verið þarna hefðu þær slegið hann. Að hugsa sér að fara svona illa með konuna sína. Það var skömm að þessu.

Tíminn leið. Fljótlega vissu allir hvers vegna María hafði flúið til Kachalipa.

- Þú skalt bara drekka, María sagði Júlíus. Þá muntu gleyma manninum þínum. Vínið gerir þér gott. Augun þín verða fallegri. Hann strauk yfir hár hennar.

María giftist Júlíusi, varð önnur kona hans. Hún fékk eigin kofa og Júlíus sá til þess að hún fengi mat. Hann var henni góður. En Maríu leið samt ekki vel. Henni tókst aldrei að gleyma hinu sorglega og erfiða í lífi sínu. Þó að fólkið í Kachalipa skildi hana þá vissu hún að hún var einskis virði. Hún gæti ekki eignast barn. Og hvað er lífið fyrir konu sem ekki á barn?

- Hjálpaðu mér að elda maísgrautinn, skipaði Kama Monika, fyrsta konan hans Júlíusar. Þú ert löt, María. Ég hata þig, barnlausi aumingi. Og þegar þú ert búin að elda grautinn geturðu farið og sótt vatn í ána. Ég hef sjálf annað að gera.

María vissi hvað Kama Monika ætlaði að gera. Hún ætlaði að drekka sig fulla. Hún var alltaf að drekka. Júlíus líka. Þau drukku mikið. Þau ráfuðu um drukkin og gerðu sjaldan nokkuð af viti.

María tók brúsana. Henni leið illa. Kama Monika hafði rétt fyrir sér. Hún var barnlaus. Hún var ónytjungur. Börnin, sem Kama Monika átti, hlupu í kringum hana. Þau voru öll svo falleg. Sérstaklega Plímó litli, fjögra ára. Hann var sérstakur sólargeisli.

- Komdu, Plímó, sagði María og leiddi litla drenginn niður að ánni. Þú mátt baða þig í ánni. Plímó litli óð út í ána og lék sér. Rykið og skíturinn rann af honum og hann var ánægður. Þegar brúsarnir voru fullir settust börnin í kringum Maríu og hlustuðu á hana segja frá skógunum heima í Alale. Og frá fallegu fuglunum, dádýrunum og öpunum.

Dag einn gerðist nokkuð. Einn af nágrönnum Maríu spurðu hana hvort hún vildi koma á samkomu hjá „mzungu", hvíta fólkinu. María hafði heyrt um þessar samkomur. Þetta skrýtna, hvíta fólk voru kristniboðar sem komu til Kongulai til að segja frá syni Guðs. Eða svo var sagt. Kongulai var hinum megin við ána.

Fyrst vildi María ekki fara. Hvers vegna ætti hún að læra um son Guðs? Hún hafði andana sem gættu hennar. En að lokum fór hún á samkomu.

Þann dag fékk María að heyra um himininn í fyrsta skipti. - Í húsi föður míns eru mörg híbýli, las kristniboðinn. Síðan sagði hann frá þessum fallega stað sem allir gætu farið til ef þeir tryðu á Jesú Krist.

Þá vissi María hvað hún ætlaði að gera. Hún vildi fara til himinsins.

Það voru margir sem drukku mikið og eyðilögðu líf sitt. María sá að þeir sem höfðu tekið kristna trú hættu að vera háðir víninu. Þeir notuðu peningana til að kaupa mat og föt á börnin sín. Hún sá að líf þeirra var betra.

- Ég ætla að hætta að drekka, sagði María og frá þeirri stundu bragðaði hún ekki áfengi.

- Ég ætla til himinsins, sagði hún við drykkjufélaga sína. Viljið þið ekki líka fara þangað? Þar hittið þið Jesú. Hann elskar mig - og ykkur. Hann dó á krossi fyrir okkur öll. En núna lifir hann.

Fjölskyldan flutti til Kongulai en Kama Monika vildi flytja lengra í burtu. En þangað vildi María ekki flytja.

- Ég vil vera hér í Kongulai, sagði hún. Hér eru kristnu vinir mínir og hér á ég kofa til að búa í.

- Við viljum ekki heldur flytja, sögðu börnin fjögur sem Kama Monika átti. Við viljum eiga heima hjá Maríu. Hún drekkur ekki. Hún slær okkur ekki heldur. Hún er góð.

Og þannig varð það. Á kvöldin sat María með börnin í kringum sig. Hún sagði þeim frá Jesú - honum sem elskar alla menn í heiminum, hvíta, svarta, stóra og litla.

Júlíus vildi vera kristinn eins og María en hann féll alltaf aftur og aftur í áfengið. Kama Monika vildi ekki verða kristin og drakk áfram mikið.

Valdís Magnúsdóttir kristniboði kynntist Maríu og það var hún sem sagði okkur söguna um hana. Hún bætir því við að María sé enn óþreytandi við að heimsækja gömlu drykkjufélagana og vitna fyrir þeim um nýja lífið sem hún hefur eignast við trúna á Jesú.

- Þeir biðu eftir að hún félli og færi aftur að drekka en hún gerði það ekki. Hún heimsótti meira að segja karlana til að vitna fyrir þeim, en það eru engir sem gera það.

María er mjög dugleg. Hún er ein aðalkonan í kvennanefndinni í kirkjunni og fer í margar heimsóknir. Hún hvetur konur til góðra verka, styður og hjálpar eins og hún getur. Hún er ein af stólpunum í kvennastarfinu í Kongulai.

Þessi saga birtist í norska barnablaðinu Blåveisen.