| Bænheyrsla Akóar litlu |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 15:33 |
|
Frásaga frá Japan Höfundur: Anders Eraker Þýðandi: Magnús Guðmundsson Stórt og íburðarmikið hús stóð skammt frá kirkjubragganum og í kringum það fallegur aldingarður. Gaðurinn var umlukinn steinsteyptum vegg en efst á honum voru hvassir stáloddar. Hundur var inni í garðinum, af séferkyni og líklegur til að ná í hvern þann þjóf sem áræddi að fara inn í garðinn. Í þessu fína og fallega, japanska húsi var heimili Akóar litlu. Hún var þar hjá foreldrum sínum. Akó var tíu ára gömul, kát og fjörug telpa. Frá því hún var sjö ára hafði hún sótt sunnudagaskólann í kirkjunni sem var þarna rétt hjá. Það var vinstúlka hennar sem fékk hana með sér í fyrsta skipið sem hún kom þangað. Þegar Aikó kom heim og sagði frá því hvar hún hefði verið varð faðir hennar reiður og sagði að hún mætti alls ekki fara þangað aftur. En móðir hennar tók málstað hennar og þá lét faðir hennar undan en samt með mikilli tregðu. Honum geðjaðist alls ekki að því að hún sækti sunnudagaskólann. Það þótti Aikó mjög miður því að henni fannst enginn staður eins skemmtilegur og sunnudagaskólinn. Þar átti hún margar, góðar vinkonur. En það besta var þó það að þar hafði hún í fyrsta skipti heyrt talað um Jesú, um hann sem þótti svo vænt um hana að hann yfirgaf dýrð himnanna og dó á krossi til þess að frelsa hana. Og hann hafði svo mikið vald að hann vissi allt og gat hjálpað öllum. Aikó var farin að elska Jesú svo að henni fannst slæmt að föður hennar skyldi vera illa við hann. Það var líka annað sem olli því að henni leiddist heima. Faðir hennar var svo lítið heima. Sannleikurinn var sá að hann kom seint heim á næturnar og þá oft drukkinn og skapillur. Stundum sá Aikó að mamma hafði grátið. Og þá kom fyrir að að hún lagði hendurnar um háls mömmu og sagði: "Eigum við að biðja Jesú, mamma?" En mamma svaraði þá alltaf: "Þú mátt biðja, Aikó. Ég þekki ekki Jesú." Það var komið nærri jólum og Aikó var önnum kafin. Í sunnudagaskólanum voru allir að undirbúa jólahátíðina. Þar átti að vera jólatré, talkór, söngkór og upplestur. Aikó átti að taka þátt í mörgu af þessu og sérstaklega hlakkaði hún til þess að koma til hátíðarinnar í nýja, fína kjólnum sínum sem hún vissi að hún átti að fá fyrir jólin. En svo var það einn sunnudagsmorgun hálfum mánuði fyrir jól að faðir hennar kom inn til þeirra mæðgnanna og sagði: "Nú má Aikó alls ekki fara oftar í sunnudagaskólann. Ég vil ekki lengur vita af þessari vitleysu. Það er allt helber lygi sem þeir fara með þarna í kirkjunni." Aikó varð ákaflega óhamingjusöm og bað föður sinn með tárin í augunum að mega fara á jólahátíð skólans. Mamma bað einnig með henni. En hann var ósveigjanlegur. "Þú ættir heldur að reyna að reka þessar grillur úr höfði hennar," sagði hann við móður hennar. Nú liðu nokkrir ömurlegir dagar. Á hverju kvöldi byrgði Aikó höfuðið niður í koddann sinn og grét. Og oft sagði hún með miklum ekka: "Kæri, góði Jesús, þú sem ert svo máttugur og góður, getur þú ekki fundið einhver ráð til þess að ég megi halda áfram að sækja sunnudagaskólann? Og láttu líka pabba þykja vænt um þig. Amen." Dagarnir liðu. En svo bar nokkuð við einn morguninn. Þegar Aikó vaknaði heyrði hún einkennilegar stunur sem komu frá mottugólfinu þar sem faðir hennar lá. Andlit hans var afmyndað af sársauka. Mamma hallaði sér yfir hann og vissi ekki hvað hún átti að taka til bragðs. En svo var sóttur læknir og hann sagði að pabbi yrði samstundis að fara á sjúkrahús. Mamma fór með honum en Aikó varð að vera eftir heima. Þegar mamma kom aftur og var heima stundarkorn seinni part dagsins var hún fáorð en Aikó sá tárin í augnakrókunum og svo mikið skildi hún að hún vissi að alvara væri á ferðum. Mundi pabbi aldrei koma aftur heim? Mamma fór strax aftur á sjúkrahúsið því að í Japan er það ófrávíkjanleg regla að einhver úr fjölskyldunni verður að vera hjá sjúklingum á sjúkrahúsum til þess að hjúkra þeim og annast þá. En áður en hún fór tók hún Aikó í fang sér og Aikó lagði hendur um háls mömmu sinnar og sagði: "Ég ætla að biðja Jesú að lækna pabba því að Jesús hefur oft læknað fólk." "Já, þú skalt biðja hann um það, vina mín," svaraði mamma og síðan kvöddust þær. Og Aikó bað Jesú. En hvað hún bað heitt! Hún sárbændi Jesú að lækna föður sinn. Gleymdur var sunnudagaskólinn og gleymd var jólahátíð sunnudagaskólans. Nú hugsaði hún aðeins um pabba. Þegar pabbi var veikur og mundi ef til vill deyja, þá fann hún að henni þótti vænt um hann. Nokkrum dögum síðar fékk Aikó að fara í fyrsta skipti með móður sinni á sjúkrahúsið. Faðir hennar lá fölur í rúminu. En hann var rólegur og brosti blítt til Aikóar. Og mamma sagði að nú liði honum miklu betur en áður. Aikó gekk að rúminu og lagði hendurnar varlega um háls hans. Og svo hvíslaði hún í eyra hans: "Ég vissi að þú mundir verða frískur. Ég hef beðið Jesú um það á hverjum degi. Og hann heyrir allar bænir." Faðir hennar svaraði engu en brosti svo einkennilega til hennar. Og tveim dögum síðar, þegar hann var orðinn betri, sagði hann við Aikó: "Þú mátt fara í sunnudagaskólann á morgun. Og þegar þú kemur heim verður þú að segja mér og mömmu þinni frá því sem þar gerðist. Okkur langar til að heyra meira um þennan Jesú sem er svo mikill og máttugur og heyrir bænir." Það var glöð og ánægð Aikó sem fór á jólahátíðina daginn eftir. Nýi kjóllinn var ekki tilbúinn vegna alls þess sem á hafði gengið en hvað gerði það til? Jesús hafði heyrt bænirnar hennar, bæði þá að faðir hennar yrði frískur og að hún mætti halda áfram að sækja sunnudagaskólann. Já, og meira en það, faðir hennar vildi fá að heyra meira um Jesú. Hann mundi áreiðanlega verða vinur Jesú og öðlast gleðina í honum. |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
