| Flóttinn |
 |
 |
 |
| Föstudagur, 06 Febrúar 2009 14:55 |
|
Frásaga frá Madagaskar Höfundur: Rose Marie Lohne Þýðandi: Magnús Guðmundsson Baó lá marflöt á gólfinu og blés í glæðurnar í eldstónni. Það vildi ekki loga. En eldurinn skyldi samt loga vel, annars myndi Kotó finna að við hana og stríða henni. Hún hafði lofað því að hafa hrísgrjónin tilbúin og vel soðin þegar þau kæmu heim af hrísgrjónaakrinum, hann og móðir þeirra. En nú hafði hún verið að leika sér við litlu systur og gleymt tímanum. Hún sá það á sólinni að nú var von á þeim innan skamms. Hún hrukkaði ennið og blés aftur. Svo lagði hún varlega nokkrar flísar af kíníntré á eldinn. Þá lifnaði vel í glæðunum. Loksins! Já, nú logaði ágætlega. Hún lét litla pottinn með vel hreinsuðum hrísgrjónum og vatnssopa yfir hitann og varp öndinni léttar. Nú skyldi allt ganga eins og í sögu. Hún tók sópinn og fór yfir gólfið svo að það varð hreint og slétt. Síðan tók hún fram diska og skeiðar og kom því öllu vel fyrir svo að allt var í röð og reglu. Jafnframt leit hún stöðugt eftir litlu systur. Hún lá í körfu undir brauðaldintrénu og svaf. Þetta gekk allt vel. Hrísgrjónin suðu í pottinum. Nú mátti fólkið koma. Og nú heyrði hún að litla systir var vöknuð. Hún gekk til hennar og lyfti henni upp ósköp varlega. Systirin var rúmlega tveggja ára gömul en hún gat ekki enn þá gengið. Hún hafði verið veik allt frá fæðingu. Líkami hennar var alsettur graftarkýlum. Vesalings litla systir! Hún var svo þolinmóð. Og þó að hana kenndi til grét hún ekki meira en önnur börn, aðeins endrum og eins ef einhver var svo óvarkár að koma við vont kýli þannig að það opnaðist, þá gat hún grátið sárt. En það stóð aldrei lengi. Brátt brosti hún í gegnum tárin sem glitruðu í augnakrókunum. Baó bar hana inn í kofann og lét hana niður. Bráðlega kom móðir þeirra og Kotó líka. Þau settust öll kringum rjúkandi hrísgrjónapottinn og maturinn bragðaðist vel. Þau töluðu um það sem alltaf var efst í hugum þeirra, um pabba sem hafði farið burt til þess að vinna sér inn peninga. Bráðlega mundi mamma eignast eitt barn enn og þess vegna yrðu fleiri munnar að metta. En það erfiðasta var að litlu systur vildi ekki batna. Pabbi áleit að nauðsynlegt væri að fara með hana til duglegs læknis í höfuðborginni. En það kostaði peninga, mikla peninga. Þess vegna voru þau neydd til þess að skilja um stund. Þeim geðjaðist ekki að því. Þau söknuðu öll pabba en sættu sig þó við fjarveru hans vegna litlu systur. Bæði pabbi og mamma voru kristin og vildu ekki fara með sjúka barnið sitt til töfralæknisins, særingamannsins. Þau vissu það vel að hann gat ekki hjálpað. En flestir ættingjarnir voru heiðingjar og þeir voru sárgramir við þau af því að þau vildu ekki fara að vilja þeirra. Í hvert skipti sem eitthvað kom fyrir sem þeim féll ekki, þá var litlu systur kennt um. Ef of miklir þurrkar voru, þá var það henni að kenna og ef of mikið rigndi var sökin líka hjá henni. Dæi nautgripur var það hefnd andanna vegna þess að foreldrarnir létu telpuna lifa þótt hún væri veik og gæti aldrei orðið heilbrigð. En allt þetta varð einungis til þess að þeim þótti enn vænna um barnið, góðu, þolinmóðu stúlkuna. Og þó að erfitt og ömurlegt væri að finna fyrir hatri heiðingjanna, þá vissu þau að Jesús var með þeim og það gaf þeim kraft og styrk til þess að standa föst og láta ekki bifast. Baó sofnaði fljótt þetta kvöld. Það hafði verið óvenjulega heitur dagur og hún var þreytt. En allt í einu vaknaði hún. Einhverjir, sem töluðu hátt og reiðilega, voru inni í hliðarherberginu. Hvað var á seyði? Hún læddist hægt að dyrunum og gægðist inn um rifu með hurðinni. Inni sátu fjórir elstu og áhrifamestu mennirnir í þorpinu og töluðu við mömmu. Þeir voru mjög illilegir á svipinn. Baó varð hrædd og mjakaði sér hægt til baka. En þá heyrði hún rödd sem sagði: "Á morgun klukkan fimm verðum við að fá lokasvar." Því næst kvöddu þeir og fóru út. Baó læddist inn til móður sinnar. "Hvað var um að vera?" spurði hún. "Vektu Kotó," svaraði móðir hennar, "en farðu hljóðlega." Baó spurði ekki aftur en hlýddi móður sinni. Þegar bæði börnin komu inn slökkti mamma á lampanum svo að þau sátu þar í niðamyrkri. "Ég vil helst að allir haldi að við séum sofandi," sagði hún. "Það getur vel átt sér stað að einhverjir séu látnir hafa gætur á húsinu okkar." Það var ekki laust við að geigur væri í Baó og Kotó þar sem þau sátu. Þetta var svo óhugnanlegt! Og ekki tók betra við þegar móðir þeirra skýrði þeim frá því hvers vegna höfðinginn og fylgdarmenn hans hefðu komið. Það hafði brotist út svínafár í þorpinu. Tuttugu grísir voru þegar dauðir og útlit fyrir að sjúkdómurinn héldi áfram að breiðast út. Nú höfðu þeir haldið ráðstefnu og komist að þeirri niðurstöðu að litla systir ætti sök á öllum vandræðunum. Kýlin á líkama hennar sýndu augljóslega reiði andanna, sögðu þeir. Og nú heimtuðu þeir að hún yrði tekin af lífi. Mennirnir kröfðust þess að mamma fengi þeim litlu systur og síðan ætluðu þeir að láta hana niður í pott, fullan af sjóðheitu vatni. Baó hljóðaði þegar hún heyrði þetta en Kotó kreppti hnefana í þögulli reiði. "Enginn skal fá að gera litlu systur minnsta mein," sagði hann. Það leið lítil stund og allt var hljótt. Þeim var öllum ljóst hve erfitt þetta var. Ó, að pabbi hefði verið heima. Þeir hefðu ekki árætt að koma með slíkar hótanir ef hann hefði verið við. En hvað megnaði vanfær kona og tvö börn gegn heilu þorpi? En svo tók mamma ákvörðun. "Enginn skal fá að snerta litlu systur," sagði hún. "En ég er hrædd um að þeir ætli að taka hana með valdi. Þó er ég ekki alveg viss um það en mér virtust þeir þó vera ákaflega illir og reiðir. Ég held að við verðum að fara burt. Og við verðum að flýta okkur. Þið skulið klæða ykkur en á meðan ætla ég að láta niður nauðsynlegasta dótið, sem við þurfum að taka með okkur, og dálítið af mat. Og svo reynum við að komast alla leið til pabba. En við verðum að vera komin út fyrir það svæði, þar sem þeir geta náð til okkar, áður en bjart er orðið." Þau sögðu ekki margt, Baó og Kotó, meðan þau voru að klæða sig, næstum því í myrkri. Þau höfðu kveikt ljós á litlum kertisstubbi og mamma tók saman dótið í skímu frá vasaljósi. Ljósið var svo dauft að það hefði ekki sést utan frá. Brátt voru þau ferðbúin. Mamma og Kotó báru hvort sinn böggul en Baó tók litlu systur á bakið. Þau bundu hana fasta í herðasjalið svo að þar fór vel um hana og innan skamms sofnaði hún. Þau læddust varlega út úr kofanum. Þau voru mjög spennt því að þau óttuðust að einhverjir væru á verði til þess að koma í veg fyrir að þau flýðu. Samt urðu þau einskis vör og læddust því áfram milli kofanna. Það var mjög dimmt en þau þekktu vel til og vissu hvar þau voru og hvert leiðin lá. Allt í einu nam Kotó staðar en hann gekk á undan. Ljós leiftraði fram undan þeim á veginum. Höfðu einhverjir gætur á þeim? Mamma sneri við og fór með börnin í átt til skógarins. "Við verðum að taka á okkur krók gegnum skóginn til öryggis," hvíslaði hún, "en svo komumst við út á veginn lengra í burtu." Það var erfið ferð. Reyndar þorðu þau að nota vasaljósið þegar þau voru komin lengra inn í þéttan skóginn. En þau gengu ekki eftir neinum gangstíg svo að greinarnar slógu þau í andlitið og rispuðu fætur þeirra. En áfram héldu þau skref fyrir skref. Þau önduðu léttar þegar þau voru aftur komin út á veginn, í öruggri fjarlægð frá þorpinu. Hér var miklu hægar að ganga og þau héldu áfram hvíldarlaust án þess að nema staðar. Stundum fannst þeim að þau væru að bugast af þreytu en þá hugsðu þau um hættu þá sem ógnaði litlu systur. Þá var sem þau fengju nýtt þrek og þau drógust áfram á blýþungum fótunum. Þau verkjaði í bakið og voru sárfætt. Litla systir kvartaði stundum en var oftast sofandi. Þau gengu látlaust. Þegar lýsti af degi voru þau komin alllangt frá þorpinu. Mamma var þó ekki róleg. Þau áttu enga ættingja þar í grenndinni. Henni fannst því ráðlegast að halda aftur inn í skóginn. Um síðir fundu þau sér góðan felustað milli þéttra runna. Æ, hvað það var gott að geta sest niður! Baó var orðin svöng eftir þessa erfiðu ferð. Hún tók upp nesti þeirra. Litla systir var vakandi. Hún leit undrandi í kringum sig. Það var einkennilegt að vakna á óþekktum stað. Börnin sofnuðu brátt en mamma hafði augun hjá sér og gætti barna sinna. En svo varð hún að fá að sofna og þau Baó og Kató hugsuðu um litlu systur. Um kvöldið höfðu þau öll hvílst vel. Þau lögðu aftur af stað. Nú voru þau ekki langt frá veginum svo að gangan reyndist þeim miklu léttari en nóttina áður. Morguninn eftir voru þau komin á aðalþjóðveginn. Þaðan hugðust þau fara með almenningsvagni alla leið til borgarinnar þar sem pabbi var. Baó og Kató hugsuðu ekkert um að sofa þennan morgun. Þau höfðu aldrei áður setið í bíl og það virtist mjög spennandi. Og svo voru þau á leiðinni til pabba. En þegar þau höfðu ekið dálitla stund varð mjög heitt. Augun lokuðust ósjálfrátt og svo mundu þau ekki meira fyrr en mamma ýtti við þeim og sagði: "Hér förum við úr bílnum." Pabbi varð alveg undrandi þegar hann sá þau. En þegar mamma hafði sagt honum hvernig á ferðum þeirra stóð varð hann bæði feginn og glaður að sjá þau öll þrjú, fjarri allri hættu. Síðan skýrði hann þeim frá því að hann hefði verið að hugsa um að fara heim og sækja þau því að nú væri hann búinn að vinna sér inn þá peninga sem hann þyrfti til að geta farið með litlu systur til læknisins góða í höfuðborginni. Það var hamingjusöm fjölskylda sem spennti greipar og þakkaði Jesú að hann hefði leitt þau alla leið. Þrátt fyrir allt slæmt og erfitt, sem hafði borið að höndum, virtist þeim sem þau hefðu fengið að reyna sannleiksgildi þessara orða Jesú: „Sjá, ég er með yður alla daga, allt til enda veraldar.“ |
Aðalvalmynd
Dagskrá
23.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
24.05.2012 16:00 -
18:00
Fundur í Kristniboðsfélagi kvenna
30.05.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
31.05.2012 20:00 -
22:00
Föndurkvöld
06.06.2012 20:00 -
21:00
Kristniboðssamkoma
