Saga frá Noregi

Það voru aðeins fáeinar mínútur eftir af leiknum. Staðan var jöfn, eitt-eitt. Það leit út fyrir að A-bekkurinn mundi vinna. Markús var í því liði, hann var sá besti í öllum sjöundu bekkjunum. Þegar hann hljóp af stað gat enginn stöðvað hann.

Nú hljóp hann hratt upp völlinn og hrópaði á Óla að sparka knettinum til sín og svo var bara að senda hann beint í netið.

Á sömu stundu flautaði kennarinn. En Markús heyrði það ekki. Eða vildi hann ekki heyra það? Hann þaut áfram og skaut boltanum með föstu skoti beint í markið. Fagnandi lyfti hann upp höndum. En hann lét þær fljótlega falla. Hinir í liðinu glöddust ekki með honum.

Kennarinn náði í boltann í markinu og benti á línuna.

-Það var mark, hrópaði Markús.
-Því miður, Markús, ég er hræddur um að þú hafir verið rangstæður.
-Nei, ég var það ekki, hrópaði Markús reiður, ég skoraði. Þú hefur séð vitlaust. Hann sparkaði reiður í jörðina.

Ég stóð á línunni þegar þú komst hlaupandi en þú varst svo upptekinn af boltanum að þú sást mig ekki, svaraði kennarinn.

- Já, auðvitað passaðir þú línuna og varðst að flauta svo þinn bekkur tapaði ekki, sagði Markús með hæðnistón í röddinni.
- Þetta er nóg Markús! Þú verður að fara af leikvellinum það sem eftir er leiksins.

Kennarinn var ákveðinn. Markús snéri sér vonsvikinn við og gekk í burtu. Tárin runnu niður kinnar hans. Hann var reiður og leiður. Þetta var óréttlátt. Hann hafði skorað mark.

En samtímis hvíslaði rödd í hjarta hans að kennarinn hefði haft rétt fyrir sér. Það var hann sjálfur, Markús, sem hafði á röngu að standa.

Hann gekk í hægðum sínum heim á leið með íþróttatöskuna á öxlinni. Hann sparkaði í smásteina á gangstéttinni. Var það til nokkurs að vera góður í fótbolta ef hann gat ekki beygt sig fyrir úrskurði dómarans? Hann skammaðist sín fyrir framkomu sína. Hvað skyldu hinir krakkarnir halda um hann? Og hvað hugsaði kennarinn?

Eiginlega líkaði honum vel við þennan kennara. Hann vissi að hann reyndi að vera réttlátur. Auðvitað hafði Markús heyrt flautað, en það var svo erfitt að nota ekki þetta góða færi sem hann var kominn í. Nú var hann búinn að segja kennaranum að hann væri óréttlátur og héldi með öðru liðinu. Hvernig gat hann sagt það?

- Fyrirgefðu. Fyrirgefðu.

Markús snéri sér við en það var enginn sem heyrði það sem hann hvíslaði.

Var hægt að biðja kennara fyrirgefningar? Ætti hann að snúa við og fara aftur í skólann?

Hann hægði enn meira á sér eftir að hann hafði snúið við. Bara að kennarinn væri einn. Og bara að hann væri ekki ennþá reiður.

- Góði Guð, þú verður að hjálpa mér, bað Markús.

Kennarinn var að ganga frá í kennslustofunni þegar Markús kom í skólann.

- Það er gott að sjá sig, ég var einmitt að hugsa um þig. Það er leiðinlegt þegar leikir enda svona.

Markús gekk rólega að kennaraborðinu. Hann var rjóður í andliti og tárin voru að brjótast fram í augum hans.

- Fyrirgefðu mér, kennari, hvíslaði hann. Mér þykir leiðinlegt að ég skyldi haga mér svona illa.
- Það er allt í lagi, sagði kennarinn og klappaði á öxl Markúsar. Þú verður líka að fyrirgefa mér fyrir að reiðast.

Markús leit upp. Nú gat hann brosað aftur. En hann sagði ekkert. Bara nikkaði og fór.

Hann hljóp alla leiðina heim. Hann gat hoppað af gleði.

- Það er naumast þú ert að flýta þér, sagði mamma hans þegar hann hentist inn um dyrnar.

Ég varð aðeins of seinn í dag. - Ég var að tala við Þór, kennarann í B bekknum. Veistu hver hann er? Hann er æðislega fínn kennari, mamma.

Úr norska barnablaðinu Blåveisen.