| Samskipti Þjóðkirkjunnar og ELCK NW-diocese |
 |
 |
 |
|
Síðastliðið haust vann Kristniboðs- og hjálparstarfsnefnd Þjóðkirkjunnar drög að samskiptaramma Þjóðkirkjunnar við Norð-Vestur biskupsdæmi í Keníu (ELCK), Mekane Yesu kirkjuna í Eþíópíu og Lúthersku kirkjuna í Malaví.[i] Á þeim grundvelli ritaði Biskup Íslands William Lopeta biskupi í ELCK NW biskupsdæmi bréf[ii] sem ég færði honum í janúarlok í Kapengúría. Skömmu síðar var ég boðaður á fund með Lopeta biskupi og prestum biskupsdæmisins þar sem ég gerði grein fyrir bréfinu og þeim hug sem að baki byggi. Allir luku upp með gleði yfir þeirri vinarhönd sem þeim þótti rétt út með bréfinu og sögðu hana litilli og vaxandi kirkju mikils virði. Samræður leiddu svo til þess að sett var fram hugmynd að vináttutengslum safnaða eða prestakalla og kallað Parish to parish.[iii] Jafnframt var með þökkum þegið ef Þjóðkirkjan vildi styðja að menntun leiðtoga kirkjunnar með styrkjum og allur annar stuðningur og samskipti sem líklegastur væri. Þetta var svo staðfest með bréfum Lopeta biskups dags 07/04/2009. Kirkjan í ELCK NW tekur yfir Pokot, Turkana, Marakwet, Mt Elgon og Trans-Soia héruð. Þau eru nokkuð ólík og þar eru nokkrir þjóðflokkar: Pokot, Turkana, Sengwer, Shebaot, Marakwet og Kisi. Pokotmenn eru fjölmennastir og fara fyrir í flestum greinum þar. Flest á fólkið þó það sammerkt að hafa verið kristnað á sl 30 árum og er Lútherska kirkjan þar sterkari en annarstaðar í landinum, næst á eftir kaþólsku kirkjunni. Nú er tími forræðis kristniboðanna liðinn og kirkjan sjálf ábyrg fyrir trúboði sem öðru starfi sínu. Hún hefur þó notið stuðnings Norska kristniboðssambanndsins í gegnum Scripture Mission en nú er því að ljúka að mestu. Um starf Norðmanna hefur sannarlega munað og er burðarvirkið í lúthersku kristniboði meðal Poktomanna. Íslendingar eiga þó þar drjúgan þátt og hefur Samband islenskra kristniboðsfélaga ekki í áformum að draga sig í hlé með Norðmönnunum, heldur halda áfram að veita stuðning við áframhaldandi kristniboð og safnaðar- og kirkjuuppbyggingu. Enn eru byggðir Pokotmanna sem ekki hefur verið náð til, sem og meðal Turkanamanna og víðar. Það er ljóst að þangað verður ekki náð að sinni án stuðnings Íslendinga sem nærtækastir eru lúthersmanna. Kirkjan í Pokot er ung og leiðtoga hennar skortir sárlega menntun og reynslu. Þann 29. mars 2009 voru vígðir 13 prestar til viðbótar þeim sjö sem fyrir voru. Aðeins einir fjórir þeirra hafa hlotið sem svarar BA prófi í guðfræði og það á þröngum grunni framhaldsskólamenntunar. Hinir allir hafa fengið sérstakt vígslunámskeið í tuttugu vikur ofan á prédíkaranám sem stendur í fjögur ár 2 x 5 vikur hvert ár. Prestar og prédikarar taka engin laun, fá aðeins hlut í samskotum safnaðanna sem eru afar lítil í upphæðum. Hins vegar hafa þeir framfæri sitt af jörðum sínum, smáum og afkastalitlum. Þær krefjast ekki mikillar vinnu og samkvæmt hefð sinna konurnar þeim verkum að mestu, nema plægingu og uppskeru. Þannig er nokkur tími til starfa að öðru, en fátækt veldur því að margir prestanna og prédikaranna þurfa að vera á snöpum eftir tilfallandi verkum. Landnæði er skipt upp við fráfall eldri kynslóðar og sífellt minna verður til skiptanna. Kröfur um menntun og vitund um mögulegar lækningar setur foreldra í sáran vanda þar sem tekjur dragast sífellt saman. Efnahagur flestra er á bláþræði. Vinatengsl safnaða og styrkur við menntun barna þjóna kirkjunnar mundi skipta þessa dótturkirkju Þjóðkirkjunnar miklu máli og vera okkur innan handar jafnvel án íþyngjandi fórna. Með þeirri viðmiðun að íslenskir söfnuðir sem tækju þátt í Parish to parish verkefninu verðu á hverju ári sem svaraði einu prósenti af tekjum sínum í verkefnið mætti koma miklu fram og frekari fjáraflanir vegna einstakra verkefna gætu orðið báðum aðilum til blessunar. Þróunarhjálp af hálfu Scripture Mission og Kristniboðssambandsins hefur fallið niður að hluta og væri full ástæða til að efla hana að nýju. Þá er og ástæða til að stuðla að því að framhald verði á framhaldsskólabyggingum sem Kristniboðssambandið hefur staðið fyrir ásamt ELCK og Þróunarsamvinnustofnun Íslands. Víða vantar slíka skóla enn og jafnvel barnaskóla sums staðar. Það er því einlæg von mín og hvatning að Íslenska Þjóðkirkjan taki höndum saman við SIK og ELCK-NW um að tryggja framrás fagnaðareindisins, kirkjuþróun og eflingu safnaða sem og framfarir á efnalegu sviði. Það munar mikið um smáaurana okkar í Keníu og enn meira um samstöðu og samfélag. Biskup og Kirkjuráð geta beitt sér fyrir framlögum til menntunar og þjálfunar leiðtoga kirkjunnar og jafnframt sett upp stuðningsáætlun við kirkjuuppbyggingu. Biskup gæti jafnframt hvatt söfnuði til að gerast vinasöfnuðir á grundvelli Parish to parish verkefnisins. Íslenskir söfnuðir sem tækju þátt í Parish to parish verkefninu gætu sannarlega látið um sig muna á vettvangi í Pokot og nágrenni með því að setja sér að viðmiðun að tryggja stuðning sem næmi 1% af tekjum sínum til verkefninsins. Með gagnkvæm samskipti að grundvelli opnast möguleikar fyrir áhugaverðu fræðsluverkefni í safnaðarstarfinu og stuðningi sem vekti gleði og innsýn í annan heimshluta. Einstaklingar innan safnaðanna gætu og tekið að sér stuðning við unglinga til náms. Það kunna að þykja óhagstæðir tímar til að stofna til aukins kostnaðar fyrir söfnuði og einstaklinga. Þá ber að hugsa til þess að kreppan kemur ekki síður niður á fólkinu í Kenía og jafnframt til þess að þetta tækifæri til eflingar starfs safnaðanna að líkn og útbreiðslu trúar hefur opnast núna og vonir eru til okkar settar. Jafnframt er það dyggð að láta ekki eigin vandræði hindra okkur í að rækja skyldu bróðurkærleikans og láta sér ekki nægja að líta okkur nær heldur hugsa sem það fólk sem þáði trú af okkar trú séu okkur skyldum bundið. Reykjavík síðasta vetrardag 2009 Jakob Ágúst Hjálmarsson |
