Jesús kom til þess að sýna okkur hvernig Guð er.

Það gerði hann í verki, þegar hann gekk um kring og talaði við fólk, sýndi umhyggju og læknaði. Hann gaf okkur kenningu sem verið hefur fyrirmynd að siðgæðis viðmiðum manna allar aldir síðan. Taktu til dæmis hina frægu Fjallræðu, þar sem Jesús segir okkur hvernig við ættum að lifa ef við viljum tilheyra Guðs ríki.
[Sjá Matteus 5-7]

Í tveimur stuttum en minnisstæðum frásögum sýnir hann okkur hvernig kærleiki Guðs er. Hann er sem fjárhirðir, sem leitar að sauði, sem hefur týnst. Hann leitar þar til hann finnur hann. Eða hann er sem faðir, þegar yngri sonurinn biður um sinn hlut af arfinum. Pilturinn sóaði peningum föðurins, en gerir sér svo ljóst í hve vonlausa stöðu hann hefur komið sér, og snýr aftur heim. Hann er hryggur yfir því sem hann hefur aðhafst, og óttast að faðirinn muni ekki vilja líta við sér. En faðir hans er sífellt að skyggnast um eftir honum og tekur á móti honum opnum örmum. Svo óendanlega mikill er kærleiki Guðs og fyrirgefning, segir Jesús.
[Sjá Lúkas 15:1-7,11-32]

Jesús var siðferðilegt undur - fyrirmynd annarra í lífi og kenning. Það kom hins vegar ekki í veg fyrir að hann segði alveg ótrúlegustu hluti um sjálfan sig. Hann hvatti fólk til að vera auðmjúkt, og sjálfur lifði hann í auðmýkt og var að engu leyti sjálfselskur hvað sjálfan sig varðaði. Samt sem áður sagði hann að hann væri Guð sjálfur: „Sá sem hefur séð mig hefur séð Föðurinn.“ „Ég og faðirinn erum eitt.“
[Jóhannes 14:9; 10:30]

Hann sagði að hann gæti fyrirgefið syndir, og hann sagði við lamaðan mann án þess að hika: „Syndir þínar eru þér fyrirgefnar.“ Hann hélt því þannig fram að hann gæti gert það sem aðeins Guð einn getur.
[Sjá Lúkas 5:20]

Hann sagði að hann væri eina leiðin til Guðs: „Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið. Enginn kemur til Föðurins nema fyrir mig.“
[Jóhannes 14:6]

Hann lofaði að veita frið öllum sem til hans kæmu: „Minn frið gef ég yður. Ekki gef ég yður eins og heimurinn gefur.“
[Jóhannes 14:27]

Hann sagði að hann hefði sigrað dauðann: "Ég er upprisan og lífið. Sá sem trúir á mig mun lifa þótt hann deyi."
[Jóhannes 11:25]

Að þekkja Jesú var að þekkja Guð.

Að sjá hann var að sjá Guð.

Að treysta honum var að treysta Guði.

Að heiðra hann var að heiðra Guð.

Annað hvort eru þessar furðulegu staðhæfingar sannar, eða að Jesús var lygari, svikari eða hreint og beint galinn. En fullkomið líf hans og athyglisverð kenning hans sýna okkur að hann var óvenjulegasti maður, sem nokkru sinni hefur lifað á þessari jörð. Þetta getur leitt okkur að sömu niðurstöðu og Tómas, efasemdamaðurinn, komst að, þegar hann féll niður við fætur Jesú og sagði: „Drottinn minn og Guð minn!“
[Sjá Jóhannes 20:28]

Gerðu slíka játningu gagnvart Jesú.

Guðlaugur Gunnarsson